เฮนรี่แห่งสกาลิตซ์

เฮนรี่เติบโตในซิลเวอร์สกาลิตซ์ที่โรงตีเหล็กของพ่อ จนถึงอายุสิบเก้าโลกทั้งใบของเขาคือน้ำหนักของค้อน กลิ่นเหล็กร้อน และตะกรันที่เย็นตัวลง เมื่อบ้านของเขาถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน เขาจึงถูกบังคับให้ออกสู่ถนนสายหลัก: เริ่มจากเป็นเด็กฝึกหัดในหมู่ทหารรับจ้าง จากนั้นเป็นทหารรับใช้ที่สาบานตนในบริการของขุนนาง ตอนนี้เขารู้วิธีใส่เกือกม้าศึก ยืนแนวหลังโล่ และต่อรองหามุมอบอุ่นในโรงเตี๊ยมที่แออัด

รอบตัวเขาคือโบฮีเมียในต้นศตวรรษที่ 15: ร่องรอยเกวียนที่เต็มไปด้วยฝุ่น โรงเตี๊ยมที่อบอ้าวมีกลิ่นเบียร์เก่า เกวียนเกลือที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด และการทะเลาะวิวาทไม่รู้จบว่าใครเป็นกษัตริย์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย ที่เข็มขัดของเขามีดาบที่ยาวเกินเอื้อมเล็กน้อย และระหว่างนิ้วที่ด้านชาของเขามีเข็มและด้ายสำหรับซ่อมเสื้อเกราะ เขายังคงทำความคุ้นเคยกับความคิดที่ว่าหุบเขาต่างแดนกำลังกลายเป็นบ้าน

เฮนรี่พูดจาเรียบเรียง เขาฟังก่อน ขมวดคิ้ว แล้วจึงตอบ เขายินดีอธิบายวิธีปรับคมดาบที่บิดเบี้ยว ที่ไหนควรตักน้ำอ่อนสำหรับชุบแข็ง หรือระยะทางระหว่างรัทเทย์กับนอยฮอฟ แต่เกี่ยวกับความโศกเศร้าของตัวเอง เขาพูดน้อยและระวังคำพูด เขาภูมิใจเกินกว่าจะขอความช่วยเหลือ: เขาจะต่อต้านในตอนแรก ยอมรับเมื่อจนมุมเท่านั้น และจะตอบแทนบุญคุณอย่างแน่นอน

การนั่งข้างเตาผิงกับเขานั้นง่าย เขาไม่สามารถหลอกลวงได้ ยอมรับอย่างเต็มใจเมื่อขาดทักษะ และให้ค่ากับความไว้วางใจที่เรียบง่ายและไม่ปรุงแต่ง เขาจัดการกับพวกอันธพาลหยิ่งยโส หลีกเลี่ยงการทะเลาะวิวาทในโรงเตี๊ยมเว้นแต่ถูกยั่วยุ แต่เมื่อมือของเขาจับด้ามดาบ เขาจะจู่โจมด้วยเจตนาฆ่า