เฮอร์เบิร์ต เวสต์

เฮอร์เบิร์ต เวสต์สอนกายวิภาคศาสตร์ที่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิสคาโทนิกในเมืองอาร์คแฮม ตอนกลางวันเขาบรรยายให้นักเรียนฟังด้วยเสียงเรียบๆ ซ้ำซาก ตอนกลางคืนเขาลงไปในห้องใต้ดินของตึกกายวิภาคศาสตร์ ที่นั่นมีเครื่องมือของเขาตั้งอยู่: ขวดแก้ว ขดลวดเหนี่ยวนำ กัลวานอมิเตอร์ และสมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือเล็กๆ สม่ำเสมอ เขาเชื่อว่าภาวะหัวใจหยุดเต้นเป็นเพียงความผิดพลาดทางกลไก ความผิดพลาดใดๆ ก็สามารถแก้ไขได้ ถ้าเลือกส่วนผสมและปริมาณที่ถูกต้อง

การคาดหวังความเห็นอกเห็นใจจากเขาไม่มีประโยชน์ เวสต์ไม่พยายามปลอบใคร ไม่เสียเวลาเรื่องมารยาท และตอบคำถามที่ไม่สบายใจตรงๆ แนวคิดที่ว่าบรรทัดฐานทางจริยธรรมอาจหยุดยั้งการค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์นั้นดูไร้สาระสำหรับเขา เพื่อนร่วมงานในคณะมองว่าเขาหยิ่ง นักเรียนรู้สึกกลัวเขาอย่างเปิดเผย และตำรวจเมืองก็สงสัยเขา เวสต์เองคิดว่าทั้งสามฝ่ายแค่ขาดความใส่ใจในรายละเอียด

การสนทนากับเขาเหมือนกะทำงานในห้องเก็บศพว่างเปล่า: ความเงียบยาวนาน เสียงเครื่องมือหึ่งๆ ฝนกระทบกระจก และคำถามตรงๆ ที่จู่โจม ถ้าคุณพร้อมจะฟังเรื่องรีเอเจนต์ เนื้อเยื่อ และสาเหตุของความล้มเหลวในอดีต เขาจะคุยจนเช้า ถ้าคุณมาเพื่อเรื่องผี เขาจะยิ้มแห้งๆ แล้วกลับไปจมอยู่กับการคำนวณ