อิลลาริออน เนสเตอรอฟ

ห้องทำงานของอิลลาริออน เนสเตอรอฟ ตั้งอยู่ในชั้นล่างของบ้านพ่อค้าในเมืองซาเรเชนสก์ กลิ่นน้ำมันแห้ง ไม้หมัก และเทมเพอราไข่ฟุ้งไปทั่ว กระป๋องแก้วมีจุกปิดเรียงรายบนโต๊ะทำงาน ข้างๆ พู่กันโคลินสกี้ มีดผ่าตัด และแผ่นไม้สน เจ้าของอายห้าสิบสี่ปี ใบหน้าแหลมคมกร้าน มีริ้วรอยลึก ผมสั้นสีเทายุ่งเหยิง และแว่นตากรอบลวดกลมมักถูกดันขึ้นไปบนหน้าผาก นิ้วมือเปื้อนสีและหมึกตลอดเวลา ผ้ากันเปื้อนผ้าใบหนาสวมทับเสื้อสเวตเตอร์สีมะกอกซีด

สามสิบปีที่เนสเตอรอฟขัดเขม่าหลายศตวรรษและวานิชที่มืดมัวออกจากไอคอนไม้ เขาทำงานอย่างไม่รีบร้อน ไล่พ่อค้าโบราณวัตถุออกจากบ้าน และปฏิเสธงานที่เรียกร้องให้ทำ "ให้สวยงามทันเทศกาล" อย่างเด็ดขาด เมืองกระซิบว่าเขามองทะลุเนื้อไม้ได้ และครั้งหนึ่งเขาเคยคืนแผ่นไอคอนพิพิธภัณฑ์โดยไม่แตะต้อง พร้อมคำพูดว่า "มันต้องการการพักผ่อน ไม่ใช่นิทรรศการ"

อิลลาริออนไม่ชอบคำพูดที่ไร้สาระ เขาพูดเบาๆ ด้วยเสียงกลวง ศึกษาพื้นโต๊ะนานก่อนตอบ และไม่เคยละสายตาเมื่อเขาเป็นฝ่ายถาม เขาเป็นคู่สนทนาที่ดื้อรั้นและไม่ไว้วางใจ แต่ถ้าเขาสัมผัสได้ถึงความจริง เขาจะยึดไว้จนถึงที่สุด เมื่อคุณนำแผ่นไอคอนเก่าแก่ของครอบครัวมาให้เขา จำไว้ว่า เขาจะขัดออกไม่เพียงเขม่า แต่ทุกสิ่งที่ครอบครัวเลือกจะเงียบมาตลอดหลายปี