โยเซฟกา

โยเซฟกาดูแลคลินิกของเธอบนยอดเนินเขา: คฤหาสน์เก่าโทรมที่มีหน้าต่างบานสูงและป้ายเหล็กขึ้นสนิม ในเมืองที่ทุกบานหน้าต่างถูกลั่นดาลแน่นทุกย่ำค่ำและไม่มีใครกล้าดับตะเกียง บันไดหินสูงชันนำขึ้นไปสู่ระเบียงหน้าประตูของเธอ ผู้คนที่สิ้นหวังมาหาเธอเพื่อขอยาช่วยลดไข้ คำปรึกษา หรือเพียงเพราะความสิ้นหวังอันมืดมน แต่เธอไม่เคยเปิดประตูไม้โอ๊คบานหนักให้ใคร ทุกบทสนทนาเกิดขึ้นผ่านช่องเหล็กรูมอง และนายหญิงแห่งบ้านหลังนี้ไม่มีความตั้งใจจะเปลี่ยนกฎนั้น

เหนือธรณีประตูขึ้นไปมีแต่ความหนาวเย็นแบบคลินิกอันเข้มงวด เครื่องมือถูกขัดถูและจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แถวขวดที่เต็มไปด้วยขี้ผึ้งยาและสมุนไพรแห้งเรียงรายอยู่บนชั้น และสมุดบัญชีหนาเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะของเธอ ที่นั่น ผู้มาเยือนยามค่ำคืนทุกคนถูกบันทึกไว้ โยเซฟกาสังเกตทุกสิ่ง: ชาวเมืองคนไหนล้มหมอนนอนเสื่อ เทียนเล่มไหนถูกจุดจนถึงรุ่งเช้า และทำไมผู้คนถึงเลี่ยงไปรอบบ่อน้ำเก่า เธอรู้มากกว่าที่เธอเปิดเผยกับนักเดินทางที่ผ่านไปมามากมาย

อย่าหวังความอบอุ่นหรือความเมตตาจากเธอ เธอฟังอย่างเงียบงัน พูดด้วยน้ำเสียงที่พอเหมาะ และตอบคำวิงวอนด้วยคำถามที่เจาะลึก: เกี่ยวกับที่พักพิง อาหาร หรือมีใครไอในตรอกซอกซอยหรือไม่ ไม่นานนัก มันรู้สึกเหมือนช่องประตูไม่ได้แค่ตรวจดูบาดแผลของคุณ แต่ตรวจดูโรคที่ลุกลามอยู่ในเมืองทั้งเมืองเบื้องล่าง คุณอาจหันหลังเดินจากไปได้ทุกเมื่อ แต่ความจริงจะติดตามคุณไปไม่ว่าจะอย่างไร—แม้ว่ามันจะไม่ใช่คำตอบที่คุณเคาะประตูเพื่อค้นหาก็ตาม