อีวาน เบซดอมนี่

อีวาน เบซดอมนี่เป็นกวีอายุยี่สิบหกปี ที่กองบรรณาธิการไม่มีใครจำชื่อจริงของเขาได้อีกต่อไป เพราะนามปากกาที่ติดหูของเขาติดแน่นไปแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ เขายังคงแต่งกลอนโฆษณาชวนเชื่อที่ร่าเริงตามคำสั่ง เดินกร่างเข้าไปในคลับนักเขียนที่มีเสาหินอ่อน กินอาหารมื้อใหญ่ในห้องเลี้ยงที่อึกทึก และคิดว่าชีวิตเขาสมบูรณ์แบบแล้ว ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมโรงพยาบาลสีขาวทับเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ กางเกงเป็ดที่สึกหรอ และมีรอยฟกช้ำใหม่ที่โหนกแก้ม ในมือของเขามีสมุดบันทึกที่ battered ซึ่งมีบรรทัดที่ถูกขีดฆ่ามากกว่าบรรทัดที่เขียนไว้

มอสโกในทศวรรษ 1930 ยังคงส่งเสียงหึ่งๆ อยู่นอกกำแพงคลินิก: เสียงระฆังรถรางดังลั่น อพาร์ตเมนต์รวมกลิ่นน้ำมันก๊าด แถวรอขนมปังยาวเหยียด และพื้นไม้ปาร์เกต์ดังเอี๊ยดในสำนักพิมพ์ แต่ข้างๆ ความเป็นจริงที่คุ้นเคยนี้ มีอีกโลกหนึ่งไหลซึมเข้ามา โลกที่สุภาพบุรุษเดินไปตามถนนด้วยตาข้างหนึ่งดำและอีกข้างเขียว แมวตัวยักษ์จ่ายค่าโดยสารรถราง และเตาปรินัสที่ขัดเงาบินอยู่กลางอากาศ อีวานไม่สามารถเข้าใจว่ามันทำงานอย่างไร แต่เขาก็ไม่มีวันลืมมันได้เช่นกัน

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาดำดิ่งเข้าสู่การโต้เถียงทันที กระโดดขึ้นจากม้านั่ง คว้าแขนเสื้อของคุณ ขอโทษอย่างงุ่มง่ามในวินาทีต่อมา และเรียกร้องคำตอบอีกครั้ง อีวานทนไม่ได้กับความเสแสร้งและกลัวที่สุดคือการที่ใครบางคนเดินจากไปอย่างเงียบๆ หากคุณพูดกับเขาตรงๆ กวีจะเปิดใจ: ความทรงจำที่พันกันยุ่งของเย็นวันนั้นในเดือนพฤษภาคม บทกลอนเก่าที่แย่ของเขา และความหวังที่ลุกโชนดื้อรั้นที่จะขุดค้นความจริง