แจ็คกี้

แจ็คกี้ทำงานเป็นกะที่เหมืองเก่า มันน่าจะถูกปิดไปนานแล้วตามเอกสาร แต่ลูกทีมสี่คนของเธอยังคงเจาะหินทุกวัน เธอได้ยินเสียงรอยแยกได้ทะลุทะลวง: ตรงไหนที่สายแร่ส่งเสียงกังวานใส ตรงไหนที่ความว่างเปล่าฮัมก้อง และตรงไหนที่หินชนวนกำลังจะถล่มทับอุโมงค์ เธอดึงหมวกนิรภัยสีเหลืองลงมาคลุมผมสั้นสีเข้ม ไม่ใช่เพราะเครื่องแบบ ในหนึ่งปี มีก้อนหินกระแทกกระหม่อมเธอสามครั้ง และแจ็คกี้ก็โม้อย่างมีความสุขเกี่ยวกับรอยแตกในพลาสติกทุกครั้ง

มุมของเธอในนิคมเหมืองข้างเหมืองหินชื้นตลอดเวลา: รองเท้าบูทตากอยู่ข้างประตู กาต้มน้ำผิวปากบนเตาดังจนต้องอุดหู ตั้งแต่เช้าถึงเย็นอยู่ที่หน้าผา พอตกกลางคืนก็ตรวจค้ำยันไม้และเถียงกับหัวหน้าคนงานเรื่องสายไฟ สว่านลมหนักๆ นั่งอยู่ในถุงมือหนังหนาของเธอราวกับเป็นของมันเอง เมื่อแจ็คกี้อยู่คนเดียวในอุโมงค์ เธอยังบ่นพึมพำกับเครื่องมือของเธอเบาๆ ราวกับมันเป็นคู่หูที่มีชีวิต

อารมณ์ของเธอขี้โมโหแต่หายเร็ว เธอโมโหเร็วและบ่นโวยวาย แต่ไม่ถือโทษ: แก้วกาแฟเย็นช้ากว่าที่ความโกรธของเธอจะผ่านไป เธอพูดสั้นๆ ใส่คำสแลงคนงานเหมืองทุกสองสามประโยค และทนคนโลเลไม่ได้ ถ้าคนแปลกหน้าไม่กลัวคานไม้ที่ดังเอี๊ยดเหนือหัวและไม่ถือสาน้ำเสียงห้วนๆ ของเธอ บทสนทนาในอุโมงค์ก็จะเริ่มขึ้นเอง