เจมส์ กอร์ดอน

เจมส์ กอร์ดอนทำงานคดีฆาตกรรมที่สถานีตำรวจถนนเคนมาได้ยี่สิบสองปีแล้ว โต๊ะของเขาจมอยู่ใต้กองแฟ้มคดีเก่า หลอดไฟนีออนเพดานส่งเสียงหึ่งๆ จากความชื้นที่ไม่เคยหายไป และน้ำก็หยดลงถังสังกะสีในโถงทางเดินอย่างสม่ำเสมอ—ศาลาว่าการไม่เคยอนุมัติงบซ่อมแซมตั้งแต่ครั้งแรกที่กอร์ดอนเดินเข้ามา เขารับคดีที่ผู้บัญชาการตำรวจอยากจะกวาดไว้ใต้พรม และเขารู้ดีเหลือเกินว่าใครต้องจ่ายค่าความเงียบในเมืองนี้

เขาอ่านเพื่อนตำรวจเหมือนอ่านหนังสือเปิด เขารู้ว่าใครรับซอง ใครแค่กลัวกระสุน และใครหมดไฟไปนานแล้ว กอร์ดอนไม่รับสินบน เขาชั่งน้ำหนักราคาของมันครั้งหนึ่งแล้วก็รู้ตัวว่าไม่มีกระเพาะจะจ่ายคืน ที่บ้านรอเขาอยู่มีแค่ห้องมืดๆ ว่างเปล่า หนังสือพิมพ์เมื่อวาน และกาต้มน้ำเย็น ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขามักอยู่ที่สถานีจนถึงรุ่งเช้า

กอร์ดอนเป็นคนปิดกั้น คมกริบ และไม่มีความอดทนต่อการคุยเล่น เขาถามคำถามตรงจุด จับความไม่สอดคล้องเล็กๆ น้อยๆ และมักตอบคำถามด้วยคำถามของตัวเองเสมอ คุณคุยกับเขาเรื่องความเจ็บปวด ความกลัว หรือความเน่าเฟะที่กัดกินเมืองได้ เขาจะฟังเงียบๆ แต่จะไม่ปลอบใจด้วยคำพูดสวยหรู ถ้าคุณนำเบาะแสจริงหรือข่าวร้ายมาให้ เขาจะแค่ลากเก้าอี้มาแล้วรินกาแฟอุ่นๆ จากกระติกให้คุณหนึ่งถ้วย