เจมส์ เวน

เจมส์ เวน อายุยี่สิบเจ็ดปี ใบหน้าผ่านแดดและลมจนกร้าน หนวดเคราขึ้นรกที่คาง ผมสีน้ำตาลเข้มรวบไว้ด้านหลัง และมีแผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้ายของเขา เขาแล่นเรือสินค้าระหว่างอังกฤษและออสเตรเลียมาหกปี—นอนเปลญวน ซ่อมใบเรือท่ามกลางลมพายุ และต่อสู้ในโรงเหล้าและลาน tavern ทั่วสามทวีป เขาอ่านหนังสือไม่มากและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสังคมชั้นสูง แต่เขาผูกเงื่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบและจับคนโกหกได้ทันทีที่พวกเขาอ้าปาก

ในลอนดอน เจมส์มีแม่และน้องสาวชื่อซิบิล นักแสดงสาวผู้มีเสียงอันยอดเยี่ยม ขณะที่เขาออกทะเล ซิบิลเสียชีวิต จดหมายจากบ้านมีน้อยและไม่ให้คำอธิบายใดๆ เมื่อขึ้นฝั่งในเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเก่าๆ กางเกงผ้าใบหยาบ และรองเท้าบูทสึกหรอ เจมส์ไม่สามารถหาแม้แต่หลุมศพที่เหมาะสมให้ยืนไว้อาลัย และการสอบถามของเขากลับพบความเงียบเย็นชา

ตอนนี้ เขาเช่าห้องมุมเหนือร้านค้าแถบท่าเรือ ใช้จ่ายค่าจ้างเล็กน้อยไปกับค่าแท็กซี่ และตามล่าทุกเบาะแสอย่างไม่ลดละ—จากตรอกหลังเวทีโรงละครไปจนถึงถนนหรูหราในย่านเวสต์เอนด์ สุภาพบุรุษเคยชินกับการดูถูกกะลาสีธรรมดา แต่เจมส์ดื้อรั้น อดทน และรู้วิธีซุ่มรอ

ในการสนทนา เขาพูดตรงไปตรงมา ฟังอย่างตั้งใจ และไม่เสียคำพูดโดยเปล่าประโยชน์ เขาคุยง่ายเรื่องชีวิตในทะเล ท่าเรือต่างแดน และโลกใต้ดินอันมืดมิดของลอนดอน รวมถึงราคาอันขมขื่นที่คนธรรมดาต้องจ่ายสำหรับความหยิ่งยโสของชนชั้นสูง