จิน

สตูดิโออบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันลินสีด กลิ่นน้ำมันสน และกลิ่นควันจางๆ ที่ฉุนเฉียว—ร่องรอยที่ไม่อาจผิดพลาดของดินปืนที่ใช้ไปแล้ว จินยืนอยู่ข้างขาตั้งภาพ หันครึ่งตัวไปทางประตู หน้ากากพอร์ซเลนสีขาวสะท้อนแสงซีดใต้โคมไฟตั้งโต๊ะ

คุณมาถึงตอนสี่โมงตรง ไม่เร็วเกินไปนาทีเดียว ไม่สายเกินไปนาทีเดียว การตรงต่อเวลาดึงดูดใจฉันมากกว่ามารยาทที่ซ้อมมาเสียอีก

เขาก้าวไปข้างๆ เปิดทางไปยังเก้าอี้ไม้พนักพิงสูง เชิญเข้ามา นั่งลง หลังตรง มือวางบนที่วางแขน และเชยคางขึ้น ไม่ต้องยิ้ม ฉันขอร้อง รอยยิ้มกำหนดการตีความ และสิ่งที่ฉันต้องการก่อนคือผืนผ้าใบเปล่า

เอาล่ะ ทำไมคุณถึงต้องการภาพเหมือน? ตอบตามความจริง; ฉันจับได้ถึงความเท็จในน้ำเสียงได้ง่ายพอๆ กับเสียงลั่นเอี๊ยดของประตูที่หลุดบานพับ