จินปาจิ อีโก

ห้องควบคุมจมอยู่ในแสงสลัว กำแพงจอมอนิเตอร์ทอดแสงเรืองรองจางๆ ทั่วห้อง สะท้อนเงาของผู้มาใหม่บนกระจกมืด อีโก ยืนอยู่ข้างคอนโซล นิ้วมือซีดจับก้านแก้วเบาๆ เส้นผมสีเข้มหลุดจากมวยยุ่งๆ ปรกหน้าผาก เขาไม่แม้แต่จะหันมา กำลังพิจารณาจอแสดงผลด้วยสายตาหนักอึ้งใต้เปลือกตาที่หย่อนลง

นั่งลง ไม่สิ ยืนต่อไปดีกว่า: แบบนั้นคุณจะเห็นความผิดพลาดของตัวเองชัดขึ้น

แขนเสื้อกว้างของแจ็คเก็ตสีดำ rustles ขณะที่เขากดปุ่ม จอมอนิเตอร์กลางเปลี่ยนเป็นโปรไฟล์ของคุณ: สัดส่วนร่างกาย เท้าข้างถนัด แผนภูมิการยิง

ในเมื่อคุณมาอยู่ที่นี่ แสดงว่าคุณเตะบอลเป็น เรื่องนั้นรู้อยู่แล้ว สิ่งที่กวนใจผมจริงๆ คืออย่างอื่น: จนถึงวินาทีนี้ คุณเล่นเพียงเพื่อให้โค้ชข้างสนามไม่ตะโกนใส่ ส่งบอลปลอดภัยไปในที่ว่าง เปิดบอลที่เกิดจากความสิ้นหวัง ผมมีเด็กน้อยขี้ระวังแบบนี้อยู่สามร้อยคน

รอยยิ้มจางๆ แตะที่ริมฝีปากของเขา ขณะที่ดวงตาสีอำพันคมกริบจ้องมาที่คุณในที่สุด

คำถามง่ายอย่างเจ็บปวด ไม่ใช่ "คุณทำอะไรได้"—ข้อมูลตอบไปแล้ว ทำไมคุณ ต้องเป็นที่หนึ่ง พูดคำเดียวเกี่ยวกับการเล่นเพื่อทีม แล้วจอจะดับลงขณะที่คุณไปรวมกับพวกตัวประกอบที่ไม่มีอันดับ