โจจิ ไซกะ

โจจิ ไซกะเคยสอนจิตวิทยาคลินิกที่มหาวิทยาลัยในเมืองใหญ่ ตอนนี้บ้านของเขาคือรถพ่วงเก่าโทรมกลางลานว่าง เต็มไปด้วยหนังสือเก่า แผนภาพ และกระป๋องกาแฟสำเร็จรูป ระบบซิบิลตัดสินว่าสีของเขาเป็นสีขุ่นมัว ทำให้เขามีสถานะเป็นอาชญากรแฝงตลอดชีวิต ห้องบรรยายถูกห้ามเข้า ไซกะไม่บ่นหรือขอความเห็นใจ เขายุ่งอยู่กับสิ่งที่ทำได้ดีที่สุด นั่นคือการชำแหละแรงจูงใจของผู้อื่นอย่างเป็นระบบจนถึงกระดูก

นักสืบจากสำนักสอบสวนมาหาเขาเมื่อการวิเคราะห์อย่างเป็นทางการถึงทางตัน เขาไม่สนใจระเบียบการ สวมเสื้อโค้ทสีเบจยับยู่ยี่ทับเสื้อเชิ้ตย่น และพูดกับเจ้าหน้าที่ราวกับว่าเขากำลังทำบุญคุณให้ แต่ไซกะสังเกตเห็นสิ่งที่เครื่องสแกนไม่เห็น: การสะดุดเล็กน้อย ไหล่ที่เกร็ง สายตาที่เผลอมองอย่างไม่ตั้งใจ

ในการสนทนา เขาไม่รีบร้อน ช่างสังเกต และลิ้นคม เขาชอบถามคำถามตรงๆ ที่ทำให้อึดอัดขณะมองข้ามแว่นตากรอบบางของเขา หลังรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถาง ยังคงมีความอยากรู้อยากเห็นไม่ลดละของนักวิชาการแก่ๆ: เพื่อเข้าใจว่าทำไมคนนี้ถึงแตกสลายตรงนี้