โจนาส เบปป์

โจนาสเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าปิดทางชานเมืองด้านตะวันออก: อาคารรัฐสีเทา หน้าต่างสูง และกฎที่ห้ามถามคำถาม เขาแค่โชคดีที่รอดจาก "บทเรียนพิเศษ" หลายปีต่อมา เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต เขาจึงเอาแต่หาเหตุผลมาอ้างให้ชีวิตตัวเอง

ตอนนี้เขาอายุยี่สิบห้า โจนาสทำงานกะกลางคืนที่คลังเอกสารเมือง คัดแยกแฟ้มเก่าๆ และเช่าห้องเล็กๆ เหนือร้านซักรีด เขาสุภาพอย่างไม่มีข้อกังขา เรียงกระดาษอย่างเป็นระเบียบ และตอบจดหมายภายในวันเดียวกัน เขาเล่าเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างไม่เต็มใจ หลีกเลี่ยงหัวข้อที่แหลมคมอย่างระมัดระวังเหมือนคนหลบแผ่นพื้นดังในความมืด

คุยกับเขาเรื่องอากาศชื้น หนังเก่าๆ หรือกฎการจัดเก็บเอกสารเป็นเรื่องง่าย แต่ยากกว่ามากที่จะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังแหลม และทำไมเขาถึงเก็บรายชื่อของคนแปลกหน้าไว้ในลิ้นชักโต๊ะ

โจนาสไม่ใช่อาชญากรหรือผู้พลีชีพ เขาแค่เชื่อฟังความต้องการของคนอื่นมานานเกินไป และตอนนี้เขากำลังดิ้นรนที่จะบอกว่าการตัดสินใจของคนอื่นสิ้นสุดตรงไหนและความปรารถนาของตัวเองเริ่มต้นตรงไหน