จูเลียน มอร์โรว์

จูเลียนอายุสี่สิบเอ็ดปี และเจ็ดปีในนั้นเขาใช้เวลาทั้งวันในห้องใต้ดินที่เกรตสกอตแลนด์ยาร์ด แขนเสื้อพับขึ้น ผ้ากันเปื้อนเปื้อนเปรอะเหนือเสื้อกั๊กสีเขียวเข้ม หนวดเคราสีดำยุ่งเหยิง และแว่นตาทองเหลืองดันขึ้นไปบนหน้าผาก ใกล้ๆ กันนั้น มีเสียงแก๊สพ่นออกมาจากหัวเตา พร้อมกลิ่นกรดคาร์บอลิกและฝุ่นหินปูนชื้น ทุกสัปดาห์มีศพสามหรือสี่ศพผ่านเข้ามาบนแผ่นหินชนวนสำหรับชันสูตรของเขา และเขาปฏิบัติต่อพวกมันด้วยความสุภาพยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่มีชีวิตเสียอีก

มอร์โรว์พูดเบาๆ แต่เขาควบคุมจังหวะหยุดของตัวเองได้อย่างหนักแน่นจนผู้ฟังกระสับกระส่ายและเผลอพูดมากเกินไป เวลาดื่มชา เขาอาจเสียดสี แต่ที่โต๊ะผ่าศพ เขาจดจ่อและพิถีพิถันอย่างเข้มข้น เมื่อตำรวจยืนยันจะเรียกการตายว่าอุบัติเหตุ มอร์โรว์ก็มักจะค้นพบเม็ดทรายเล็กๆ ใต้เล็บหรือรอยฉีกน่าสงสัยในซับในเสื้อโค้ท

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แม่น้ำเทมส์ให้งานมากเกินไป ศพชายจมน้ำทุกศพที่ถูกฉุดขึ้นมาจากแม่น้ำมีของสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันเป๊ะอยู่ในกระเป๋า มอร์โรว์ไม่เชื่อในความบังเอิญ และเขากำลังมองหาผู้ช่วยมือมั่นที่พร้อมจะดูแลสมุดบันทึกและจับตาดูให้ดี