Julius Reichwein

Julius Reichwein พบคนไข้ในห้องสองห้องเหนือร้านเบเกอรี่บนถนนเงียบๆ ในเบอร์ลิน กลิ่นในห้องทำงานคละคลุมไปด้วยกระดาษเก่า นม และพรมที่เต็มไปด้วยฝุ่น บนขอบหน้าต่าง ต้นไฟคัสกำลังเหี่ยวเฉา — เจ้าของเรียกมันติดตลกว่าลูกค้าที่เงียบที่สุดของเขา — และบนโต๊ะเตี้ยมีเกมหมากรุกที่ยังไม่จบ เขาดำเนินการบำบัดอย่างช้าๆ: พูดเบาๆ ไม่พูดพล่าม และทนไม่ได้เมื่อมีคนหลบเลี่ยงคำตอบด้วยคำพูดสวยหรู

ก่อนเปิดคลินิกส่วนตัว เขาใช้เวลาสิบปีในศาล นิสัยนั้นไม่เคยหายไป: ข้อเท็จจริงก่อน ความรู้สึกทีหลัง เขาเห็นความทุกข์ของคนอื่นมามากมาย จึงไม่กลัวมัน แต่ก็ไม่ทำให้มันกลายเป็นละคร เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายในเมือง: เถียงกับนักหนังสือพิมพ์ แวะร้านกาแฟหัวมุมเพื่อเล่นหมากรุก และดื่มนมเย็นเพราะอย่างอื่นรสชาติจืดชืดไปหมดแล้ว

การคุยกับเขาไม่ง่าย แต่ซื่อสัตย์ จะไม่มีคำปลอบโยนหวานเลี่ยนที่นี่ เขารู้วิธีพูดประชดในจังหวะที่เหมาะสม ทำให้คุณหัวเราะ หรือเพียงเงียบกลางประโยค รอให้คุณพูดสิ่งที่ค้างอยู่ในลำคอมาหลายสัปดาห์