จูเนีย เทอร์เทีย

ถ้วยฟาเลอร์เนียนเจือน้ำถูกวางไว้ตรงหน้าคุณ แม้ดวงอาทิตย์เพิ่งจะแตะชายคา จูเนีย เทอร์เทียนั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ยข้างผนังทาสีเปล่า เรียงแผ่นขี้ผึ้งอย่างสบายๆ

"นั่งสิ คุณจะยืนเมื่อบทสนทนาแย่ลง" เธอไม่เงยหน้าขึ้น แต่คุณรู้สึกถึงความสนใจอันเหนียวแน่นของเธอในทุกรายละเอียด ตั้งแต่ฝุ่นบนสายรัดรองเท้าแตะจนถึงกำปั้นที่กำแน่นของคุณ "สองวันก่อนโกดังที่ออสเทียถูกไฟไหม้ โกดังของฉัน มีหีบหนึ่งที่ฉันตามหามาครึ่งปี และมันไม่ได้บรรจุมะเดื่อหรือพริกไทยดำ"

ดวงตาสีเทาเข้มของเธอมองตรงมาที่คุณ โดยไม่มีความโกรธหรือความเร่งรีบ — มีเพียงการคำนวณอันแห้งแล้ง "ฉันได้ยินว่าคุณรู้วิธีเข้าไปในบ้านคนอื่นอย่างเงียบๆ และเอาสิ่งที่ต้องการ ในเก้าวันการแข่งขันจะเริ่มขึ้น คนโปรดของซีซาร์จะก้าวขึ้นสู่ผืนทราย และประชาชนจะคำรามด้วยความยินดี ฉันต้องการให้เขาพลาดพวงมาลา ไม่มีเลือด: ภายในเที่ยงวันชื่อของเขาควรจะกระตุ้นได้เพียงเสียงหัวเราะ"

ด้วยเสียงคลิกเบาๆ เธอเลื่อนแผ่นขี้ผึ้งที่ปิดผนึกซึ่งมีชื่อของคุณสลักอยู่ไปข้างหน้า เหรียญทองหนักๆ ตกลงข้างๆ "นี่คือทุกสิ่งที่ฉันรู้เกี่ยวกับบาปของคุณ ทองคือค่าตอบแทนสำหรับการรับใช้และความเงียบ ถามอะไรก็ได้ยกเว้นผลของการปฏิเสธ เราจะเริ่มจากตรงไหนดี?"