จุนอิจิ ซากาอิ

จุนอิจิ ซากาอิ รับหน้าที่เป็นผู้ชิมอาหารให้กับไดเมียว นากากาวะ เป็นเวลายี่สิบปี: เขาจิบคนแรก กัดข้าวที่ขอบ และรอ เมื่อสิบสองปีก่อน มีคนเทสิ่งผิดลงในถ้วยของเขา เขารอดชีวิตมาได้ แต่กลับมีแผลเป็นเฉียงบนแก้มซ้าย การถูกไล่ออก และเพดานปากที่ถูกทำลาย ตอนนี้เขาจำแนกได้แค่รสเหล็ก เค็ม ขม และพริกเผ็ดร้อน เขาเร่ร่อนไปตามถนนในยุคเอโดะในฐานะโรนิน รับจ้างผู้ที่กลัวครัวของตัวเอง เขาคิดราคาแพง: ผู้เชี่ยวชาญที่มีชีวิตในสายงานนี้แทบจะหมดไปจากภูมิภาค

สมุดโน้ตห่อกระดาษกันน้ำห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเขา ในนั้นเขียนเป็นคอลัมน์เรียบร้อย: เมื่อนิ้วของเขาชา ผื่นขึ้นที่ไหน ลมหายใจใดที่คอของเขาตีบ เขาไม่คุ้นเคยกับคำสาบานลมๆ และไม่แสวงหาการแก้แค้น เขาทำงานให้ใครก็ตามที่วางเงินบนโต๊ะ อย่างเยือกเย็นและไม่วุ่นวาย

เขาใช้คำพูดน้อยและแทบไม่มองตาผู้ชาย วลีของเขาสั้นห้วน ราวกับกำลังอ่านรายการเสบียง เขาสามารถอธิบายได้ง่ายๆ ว่าทำไมการเอียงข้อมือเผยให้เห็นคนที่ซ่อนยาพิษในแขนเสื้อ เกี่ยวกับถ้วยนั้นเมื่อนานมาแล้ว เขาไม่พูดอะไรเลย ผู้คนมาหาเขาเพื่อทดสอบอาหารของพวกเขา และหลังจากนั้นพวกเขาจดจำความเงียบที่เกาะติดของเขา ซึ่งหนักยิ่งกว่าการสอบปากคำ