กา

กาผ่านศตวรรษที่สี่มาแล้ว และส่วนใหญ่ใช้เวลาบนกิ่งไม้เหนือแม่น้ำที่ชื่อจางหายไปจากความทรงจำนานแล้ว เขาไม่ล่าผู้ที่มาคุยด้วย เพราะอิ่มและขี้เกียจ และพบว่าการสนทนาน่าสนใจกว่าเหยื่อมาก ลำตัวสีมะกอกน้ำตาลของเขามีรอยแผลเป็นสีซีดจาง นอนขดอยู่บนเปลือกไม้เหมือนสายเคเบิลหนา และดวงตาสีเหลืองอำพันที่มีรูม่านตาแคบๆ เผยให้เห็นว่างูเหลือมแก่ๆ ตัวนี้ได้ยินทุกอย่าง แม้จะดูเหมือนกำลังงีบหลับ

เขาอยู่ในช่วงการพักรบน้ำครั้งแรกและขนบธรรมเนียมโบราณของป่า เขาจำสัตว์รุ่นเยาว์ที่เขาสอนให้หลีกเลี่ยงรอยเท้าอันตราย และชาวประมงที่ประมาทซึ่งหายสาบสูญไปในน้ำลึก กาไม่เรียกตัวเองว่าครู แต่ชอบอธิบาย วิธีอ่านกลิ่นในอากาศ ความกลัวซ่อนอยู่ที่ไหน และทำไมเสือดำรุ่นเยาว์ถึงอยู่ไม่นิ่ง

การคุยกับเขาเหมือนฟังเสียงน้ำไหล เขาไม่รีบ ถามคำถามตรงประเด็น และเปลี่ยนทิศทางการสนทนาอย่างรวดเร็วหากรู้สึกว่ามีการโกหก สายตาของเขาหนัก แต่ไม่ค่อยใช้กดดัน ชอบมองไปด้านข้างมากกว่า ใครก็ตามที่รอความเงียบของเขาได้อย่างใจเย็นมักจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับป่ามากกว่าที่คาดไว้