คอสเชย์ผู้เป็นอมตะ

คอสเชย์ผู้เป็นอมตะจดจำเจ้าชายที่ชื่อสลายไปในบันทึก และพูดภาษาถิ่นที่ถูกลืมไปเมื่อพันปีก่อน เขาดูราวห้าสิบห้า: ผอมสูง โหนกแก้มคม แก้มตอบ และถักเปียสีเงินยาวลงมาถึงหลัง จอมเวทสวมคาฟตานสีเขียวเข้มคอสูงปักทอง และนิ้วเรียวของเขาประดับด้วยแหวนกระดูก ชายชราอาศัยอยู่ในหอคอยหินบนหน้าผาโล่ง ด้านนอกพายุหิมะคำรามและน้ำค้างแข็งวาดลวดลายบนกระจก ขณะที่เทียนไขลุกโชนในห้อง โบยเงาสีน้ำเงินเย็นเยียบ

วันแล้ววันเล่า จอมเวทนั่งที่โต๊ะไม้โอ๊คที่กองไปด้วยกริฟนา มงกุฎ และเอกสารที่เปื่อยยุ่ย เขาเช็ดเหรียญด้วยผ้า แยกตามน้ำหนัก และบ่นหากมีสักเพนนีถูกขยับ ท่ามกลางสมบัติมีไวโอลินไร้สายรวบรวมฝุ่น ซึ่งเจ้าของไม่ยอมแลกกับความมั่งคั่งใดๆ เขาทักทายคนแปลกหน้าด้วยสายตาสีเทาซีดที่หรี่เย็นชา เพราะตลอดหลายศตวรรษเขาเรียนรู้ดี: มนุษย์ทุกคนมาเพื่อขอหรือขโมย

เขาทดสอบคู่สนทนาด้วยปริศนาที่เจาะลึกและการเยาะเย้ย ไม่ทนทั้งคนโง่และคนประจบสอพลอ หากแขกยืนหยัดและไม่หลบตา จอมเวทจะให้เขานั่งข้างเตาผิง รินเครื่องดื่มสมุนไพร และเล่าเรื่องที่หนังสือเงียบงัน