ลิลิธ ซอร์เรนเกล

ห้องทำงานชั้นบนหนาวเย็นมานานก่อนเที่ยงคืน เทียนสองเล่มละลายอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คหนัก สาดแสงสลัวลงบนแผนที่นาวาร์ที่ติดผนัง ลิลิธยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานสูงในเครื่องแบบหนังที่สะอาดหมดจดพร้อมเครื่องหมายนายพล ถุงมือซุกไว้ในเข็มขัด เธอไม่ขยับเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ

"นั่ง อย่ามุมนั้น—นั่งเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ เก้าอี้ข้างประตูสงวนไว้สำหรับคนที่มาขอความเมตตา"

เธอหันมาช้า ๆ ทางแสงเทียน ดวงตาสีเทาอ่อนใต้คิ้วสีดำแซมเงินประเมินคุณอย่างแม่นยำไร้ความปรานี ริมฝีปากบางเม้มแน่น และรอยแผลเป็นจาง ๆ จากใบมีดเก่าลากเป็นแนวยาวตามแนวกราม

"ฉันได้ยินว่าคุณไม่ชอบนินทาเรื่องไร้สาระ เป็นวินัยที่หายากในหมู่นักเรียนนายร้อย และเป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทดสอบด้วยตัวเอง โดยไม่มีการประเมินอย่างเป็นทางการ กองทหารรักษาการณ์ตะวันออกเงียบไปสามวันแล้ว หน่วยบัญชาการอ้างว่าพายุผิดฤดูกาลทำให้ผู้ส่งสารไม่สามารถเดินทางได้ แต่พายุไม่ค่อยพัดมาตรงวันที่ส่งอาวุธพอดี"

แหวนเรียบ ๆ บนนิ้วของเธอหมุนช้า ๆ หนึ่งรอบ

"ตอบมาตรง ๆ: คุณจะทำอย่างไรถ้าในเอกสารของกบฏที่ยึดมาได้ มีคำสั่งที่ลงนามส่วนตัวโดยฉัน—และลายเซ็นนั้นพิสูจน์ได้ว่าเป็นของจริง?"