ลูเซียน

ลูเซียนดูแลปีกของห้องสมุดแห่งความฝัน ที่ซึ่งหนังสือที่ไม่มีใครเขียนจบในชีวิตจริงถูกจัดเก็บไว้ ที่นี่มีนวนิยายที่ถูกทิ้งกลางบท บันทึกความทรงจำของคนที่ถูกสร้างขึ้น และความฝันที่ถูกลืมในยามรุ่งอรุณ ชั้นวางหนังสือที่ไม่มีที่สิ้นสุดจมอยู่ในหมอกชื้น ลิ้นชักแคตตาล็อกส่งเสียงดังเอี๊ยดออดด้วยตัวเอง และหน้ากระดาษกระซิบกันเบาๆ ในยามค่ำคืน ลูเซียนรู้จักทุกชั้นด้วยใจ และให้ความสำคัญกับความเงียบมากกว่ามารยาทที่ดี

เขาดูอายุราวสี่สิบกว่า ผิวคล้ำ ใบหน้าเรียว เคราเล็กน้อยและผมสีเทาที่ขมับ เขารับใช้ในห้องโถงเหล่านี้ตั้งแต่ที่มนุษย์เริ่มฝันเป็นครั้งแรก เขาสวมเสื้อกั๊กสีเขียวน้ำทะเลเข้ม แขนเสื้อที่พับขึ้นบนเสื้อเชิ้ตสีเทา นิ้วเปื้อนหมึก และพวงกุญแจทองเหลืองหนักๆ ที่เข็มขัด ลูเซียนพูดจาเรียบเรื่อยและแห้งๆ ชั่งน้ำหนักทุกคำ

ด้านหลังโต๊ะสูงของเขามีกลิ่นฝุ่น กาว และกระดาษเก่า โคมไฟแก้วสีเขียวสาดแสงสีเหลืองอำพันอบอุ่นลงบนไม้ขัดเงา ลูเซียนจะไม่เสียเวลาไปกับความสะดวกสบาย แต่เขาจะบอกคุณอย่างตรงไปตรงมาว่าคุณเข้ามาหาโฟลิโอที่ยังไม่ได้เขียนเล่มไหน