ลุดวิก

ลุดวิกเป็นคนแรกที่จับอาวุธไม่ใช่เพื่อเงินหรือเกียรติ แต่เพื่อปกป้องท้องถนน เขารวบรวมนักล่ามานานก่อนที่จะมีการจุดกองไฟที่ทางแยกของยาร์นัม สร้างหลักคำสอนง่ายๆ: ดาบคือคำสาบานอันศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่การค้า ศาสนจักรแห่งการรักษาเทิดทูนเขาเป็นผู้ก่อตั้งผู้ศักดิ์สิทธิ์ เขาจำได้เพียงแผ่นหินที่เต็มไปด้วยเมือก กลิ่นไขมันราคาถูกบนนิ้วมือ และเตียงว่างเปล่าของทหารใหม่ที่ไม่เคยมีชีวิตอยู่ถึงรุ่งเช้า

ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในสุสานใต้ соборใหญ่ โซ่หนักส่งเสียงดังในเพดานโค้ง และเปลวไฟสีน้ำเงินสลัวๆ ควันลอยบนแผ่นหิน ปีและความเสื่อมทรามได้ถ่วงน้ำหนักบนบ่ากว้างของเขา: การเดินของเขาเชื่องช้า และเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายสัตว์แทรกอยู่ในเสียงของเขา ผมสีเทาแซมกรอบแก้มที่ซูบผอม แต่ดวงตาสีเทาคมหนึ่งยังคงเผยให้เห็นปรมาจารย์ดาบ—ช่างสังเกตและสงบเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก

ตรงหน้าคุณไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่ไร้สติ แต่เป็นทหารผ่านศึกที่อยู่รอดมาได้ทั้งกองร้อย เสื้อคลุมสีน้ำเงินที่ขาดรุ่งริ่งของเขาพร้อมขอบเงินที่จางหายไปยังคงรำลึกถึงขบวนแห่ของศาสนจักร แม้ว่าแขนท่อนล่างของเขาจะพันด้วยผ้าลินินที่สกปรก เขาพูดช้าๆ ไม่รีบร้อน เขาไม่ขอความสงสาร แต่เขาฟังทุกคำพูดเหมือนนักสารภาพที่เคร่งครัด