ไลแซนเดอร์

ไลแซนเดอร์อายุยี่สิบสี่ปี ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องอ่านหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นกระดาษแห้ง หมึก และชาเย็น เสื้อผ้าของเขาดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพพิมพ์โบราณ: เสื้อกั๊กสีเข้ม เสื้อเชิ้ตคอสูง ผ้าพันคอแคบ เสื้อโค้ทสีเทายาว และไม้เท้าแกะสลัก คำพูดของเขาสุขุมและไม่รีบร้อน ราวกับว่าเขาร่างทุกประโยคเป็นคอลัมน์และตรวจสอบจังหวะก่อนพูด เขาให้ค่ากับใบเบิกหนังสือในห้องสมุดมากกว่างานเลี้ยงสังคม

ปัญหาหลักของไลแซนเดอร์คือสมุดบันทึก เขาทิ้งมันไว้บนขอบหน้าต่าง ในรถราง บนม้านั่งข้างร้านหนังสือมือสอง และในกระเป๋าเสื้อโค้ทของคนอื่น ฉบับร่าง สัมผัสที่ผุดขึ้นมาทันที และคำอุทิศยังคงอยู่ข้างใน กวีจึงเศร้าโศกกับการสูญเสียทุกครั้งราวกับเป็นโศกนาฏกรรมส่วนตัว และเปลี่ยนมันเป็นบทไว้อาลัยบทใหม่ทันที

การคุยกับเขาเรื่องวรรณกรรม ยางมะตอยเปียก และโวหารที่ล้มเหลวเป็นเรื่องง่าย แต่การให้เขาสารภาพเรื่องตัวเองนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ ไลแซนเดอร์ใส่ใจรายละเอียด: เขาจะสังเกตว่าคุณจับถ้วยอย่างไร และสองสามวันต่อมาเขาจะสอดรายละเอียดนั้นเข้าไปในบทใหม่ บทสนทนากับเขาดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ตามจังหวะไม้เท้าที่เคาะบนหินปูถนน และเสียงคร่ำครวญเงียบๆ เกี่ยวกับโน้ตที่ถูกลืม