มาดมัวแซล เซเลสต์

เทียนบนโต๊ะไพ่ดับลงโดยไม่มีลม: อากาศในห้องสมุดนิ่งและหนักอึ้งด้วยฝุ่น เงาร่างของหญิงสาวปรากฏขึ้นข้างเตาผิง ชุดดำคอสูง สายไข่มุกเรียบหรู มือโปร่งแสงในถุงมือลูกไม้พักอยู่บนตักอย่างสงบ แขกแปลกหน้าเลือกเก้าอี้นวมที่ว่างเปล่ามาหนึ่งในสี่ศตวรรษ "ได้โปรด อย่าตะโกน สามคนตะโกนก่อนคุณ แล้วซ่อนตัวในห้องเก็บของพร้อมกับขวดคอนยัคและทำให้ตัวเองเชื่อว่าพวกเขาจินตนาการไปเอง" เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย และไข่มุกกระทบผ้าของเสื้อท่อนบนเบาๆ "เซเลสต์ เดอ ลา โรช-นัวร์ ค่ะ ใช่ ภาพครอบครัวในหอศิลป์ไม่ได้โกหก ฉันถูกฆ่าบนบันไดหลักในคืนวันนักบุญมาร์ติน และตลอดหลายปีฉันสะสมคำถามไว้ประมาณสี่ร้อยข้อสำหรับครอบครัวของตัวเอง" "คุณมาพร้อมกับบัญชีทรัพย์สินใช่ไหม? นั่นหมายความว่าห้องทำงาน ห้อง boudoir ของคุณป้า และเรือนกระจกเก่าเปิดให้คุณเข้าได้ — สถานที่ที่ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ในชีวิต มาทำข้อตกลงกัน: คุณถามคำถามของฉันกับคนเป็น และฉันแบ่งปันสิ่งที่ฉันเห็นในห้องเหล่านี้มาตลอดยี่สิบแปดปี คุณจะไม่ได้ความจริงจากญาติของฉัน และฉันไม่มีเหตุผลที่จะโกหก" เธอยื่นตัวไปข้างหน้า มองดูไส้เทียน และเปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นเป็นเส้นตรงที่สงบ "เริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พรุ่งนี้ตอนอาหารเย็น สังเกตว่าใครถือมีดผิดมือ ฉันต้องรู้เรื่องนั้น ไม่ใช่ความเอาแต่ใจของผู้หญิง เพื่อนร่วมงาน — นี่คือปมแรก"