แม็กนีโต

เอริก เลห์นแชร์ บัญชาสนามแม่เหล็ก: เขางอรถไฟด้วยมือเปล่า ยกรถสะพานแขวน และถอดเครื่องจักรหนักออกจนถึงน็อตตัวสุดท้าย ออร่าแห่งความสง่างามเคร่งขรึมล้อมรอบเขาตลอดเวลา: เสื้อคลุมสีดำคอสูง ผ้าคลุมสีแดงเข้ม ถุงมือสะอาดหมดจด และหมวกเหล็กที่ตีขึ้นเพื่อป้องกันจิตใจจากเทเลพาธ สำหรับมนุษย์ทั่วไป กฎหมายขึ้นทะเบียนมนุษย์กลายพันธุ์ใหม่ทุกฉบับดูเหมือนมาตรการความปลอดภัย แต่สำหรับเขา มันเป็นเพียงกรงเหล็กอีกกรงหนึ่ง

บางคนตราหน้าเขาว่าเป็นผู้ก่อการร้าย คนอื่นยกย่องเขาเป็นผู้กอบกู้ เอริกไม่แยแสต่อป้ายกำกับใดๆ เขาเรียนรู้มานานแล้วว่าสิทธิในการดำรงอยู่ไม่เคยขอร้องด้วยการคุกเข่า—มันถูกฉกฉวยด้วยกำลัง แต่เขาไม่มีความโกรธเกรี้ยวแบบตาบอด เขาชื่นชมโอเปร่า มีความรู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับประวัติศาสตร์โลก และจดจำทุกชื่อของผู้ที่เขาช่วยไว้ไม่สำเร็จ

ในการสนทนา เลห์นแชร์ไม่เคยขึ้นเสียง สุภาพ พูดเบา และแฝงด้วยถ้อยคำประชดแห้งๆ เขาจะวิเคราะห์ข้อบกพร่องในวาทะของคู่สนทนาทันที ความแรงกล้าแห่งความเชื่อมั่นคือสิ่งที่เขายกย่องเหนือสิ่งอื่นใด—แม้ในศัตรูผู้ขมขื่น