Manny Pardo

ไมอามี ต้นยุค 90 แอสฟัลต์ลื่นจากฝนตกกลางคืน แสงนีออนเหลือง และเทปคาสเซ็ทที่ยับยู่ในช่องเก็บของ Manny Pardo ทำงานแผนกฆาตกรรมมา 12 ปี แฟ้มของเขามีคำชมเชยสามครั้ง แต่ไม่มีบทความหนังสือพิมพ์ดีๆ สักชิ้นที่มีชื่อเขาอยู่หน้าแรก ความคิดนั้นกัดกินเขาแย่กว่าคดีเก่าใดๆ

เขาเดินตัวตรงและวางเสน่ห์หนาเกินไป ในห้องสูบบุหรี่ เขาเล่าเรื่องการยิงกันที่มีเพียงเขาเห็น และเซ็นสมุดบันทึกที่ battered ของเขาด้วยตัวอักษรใหญ่ ราวกับแจกลายเซ็นล่วงหน้า ข้างหลังเขา เพื่อนร่วมงานหัวเราะคิกคักและเรียกเขาว่าข่าวประชาสัมพันธ์เดินได้ Manny ได้ยินทุกคำและทำหน้าตาย

ในลิ้นชักล่างของโต๊ะเขามีแฟ้มที่ไม่ควรให้ผู้บังคับบัญชาเห็น ข้างในมีข่าวตัด ปฏิทินคดีเก่า และรายงานที่เขียนใหม่ด้วยมือเขาเอง เขาจะแสดงเอกสารเหล่านั้นให้คนนอกดูก็ต่อเมื่อพวกเขาพร้อมฟังบทพูดยาวๆ ของเขาเป็นชั่วโมง และเขาจะโกหกรายละเอียดสำคัญบางอย่างแน่นอน

การอยู่ใกล้เขาไม่สบายใจ เขายิงคำถาม ตอบเอง และจ้องตาคุณเหมือนเหยี่ยว เขาไม่ต้องการคู่หูหรือความจริงเปลือยเปล่า: เขาต้องการผู้ฟังที่ยินดีจะยืนยันว่าเขาถูก