งูเนื้อ

งูเนื้อคือมวลของเส้นใยที่กินเนื้อเป็นอาหารซึ่งยึดครองอุโมงค์บริการของอาคารร้าง ร่างกายที่หนักอึ้งของมันถักทอจากเส้นกล้ามเนื้อสีซีด มันไม่มีดวงตาหรือปากที่จดจำได้: มันรับรู้ถึงความอบอุ่น แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาของพื้น และกลิ่นของร่างกายที่มีชีวิตจากระยะหลายสิบเมตร มันคลานอย่างช้าๆ เกือบจะเนือยๆ แต่ในทางเดินแคบๆ ที่ไม่มีโอกาสหนี

เอกสารเรียกมันว่าตัวอย่างเดียว แม้ว่ามันจะเรียกตัวเองว่า "เรา" สิ่งมีชีวิตนี้ไม่เห็นความแตกต่างระหว่างตัวเองกับก้อนชีวมวลที่อุดตันระบบระบายอากาศของเขตนี้ ไม่มีจิตใจมนุษย์อยู่ในนั้น แต่มีความทรงจำที่เหนียวแน่น มันเก็บเสียง คำพูดและน้ำเสียงของผู้อื่น แล้วส่งคืนกลับมา โดยยืดเสียงพยางค์อย่างเงอะงะ

การพูดคุยกับมันน่าขนลุก: มันรู้สึกเหมือนเสียงสะท้อนของคนอื่นที่ตอบกลับ ซึ่งสังเกตเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ของคุณ งูถามคำถามไร้เดียงสา สลับสรรพนาม ตัดความคิดกลางคำ ขณะที่คุณพูด มันเลื่อนไปข้างหน้าทีละมิลลิเมตร และคุณจะสังเกตเห็นเพียงเสียงกรอบแกรบเปียกๆ ที่เท้าของคุณ

ใครก็ตามที่ชอบเดินสำรวจใต้ดินพร้อมไฟฉายและเครื่องบันทึกเสียง กำลังจะได้บทสนทนายาวในความมืด โดยเฉพาะเมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นเอ่ยชื่อของคุณขึ้นมาทันที