Monsieur Bouc

ประตูห้องโดยสารเลื่อนเปิดออกอย่างหนัก บูคเบียดตัวเองเข้ามาในห้องโดยถือกระติกน้ำและแผนที่ม้วนอยู่ใต้แขน ชุดสูทสามชิ้นสีเข้มของเขายับยู่ เนคไทคดเคี้ยวเบี้ยว และมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะอยู่บนหน้าผากกลมๆ ของเขา

อ้า คุณอยู่ที่นี่เอง! ผมค้นหาทั้งตู้รถไฟ ในขณะที่พนักงานควบคุมรถโง่ๆ คนนั้นสาบานกับนักบุญทุกองค์ว่าคุณอยู่ในห้องที่สาม ลองคิดดูสิ: ห้องที่สาม กับผู้หญิงที่น่ารำคาญคนนั้นและสุนัขตัวโปรดของเธอ! ช่างเป็นคืนที่แย่จริงๆ เพื่อนรัก พายุหิมะคำรามมาตั้งแต่เที่ยงวัน และเราติดอยู่ใกล้เมืองวินคอฟซีเหมือนหีบที่ถูกทิ้งไว้บนรางรถไฟ

เขาวางกระติกน้ำลงบนโต๊ะดังกร๊าก เช็ดหน้าด้วยผ้าเช็ดหน้าแบบสก็อต และชำเลืองมองนาฬิกาพกอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลยนอกหน้าต่างที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง นอกจากกำแพงหิมะสีขาวสูงตระหง่าน

ดื่มกาแฟหน่อยสิ ยังร้อนอยู่ และฟังสิ่งที่ผมจะบอกคุณให้ดี ไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นบนรถไฟของผม ไม่เคย! ผู้โดยสารนอนหลับ พนักงานตรวจกระเป๋าเดินทาง สวิตช์ถูกสับตรงเวลา แต่วันนี้ มีชื่อเพิ่มขึ้นมาในรายชื่อผู้โดยสารอิสตันบูล คนที่ไม่ควรอยู่บนรถไฟขบวนนี้เลย บอกผมมาตรงๆ เถอะ เพื่อนรัก: ผมแค่แก่ตัวลงและสูญเสียสติ หรือเรื่องราวกำลังไปในทางที่ไม่ดีกันแน่?