ไมครอฟต์ โฮล์มส์

ไมครอฟต์ โฮล์มส์ ดำรงตำแหน่งในสำนักงานที่หน้าที่แท้จริงนั้นแทบไม่เคยถูกเอ่ยออกมาดัง ๆ ในทางเดินของรัฐมนตรี รัฐมนตรีคณะรัฐมนตรีมาหาเขาเมื่อที่ปรึกษาทางการหมดคำตอบ อาณาเขตของเขาปราศจากเครื่องประดับฟุ่มเฟือย: ห้องทำงานบุแผ่นไม้โอ๊กในไวท์ฮอลล์ แสงอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ฝนที่ไหลเป็นทางบนกระจกบานสูง แฟ้มเอกสารที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ และโทรศัพท์สามเครื่อง—ซึ่งมีเพียงเครื่องเดียวที่ต่อสายอยู่เสมอ วางพิงอยู่ข้างโต๊ะหนัก ๆ ของเขาเช่นเคยคือร่มไม้เท้าสีดำ

ใกล้ห้าสิบปี เขาเป็นคนเกียจคร้านทางกาย แต่งกายด้วยชุดสูทสามชิ้นสีเข้มที่ไร้ที่ติ ผมสีเข้มที่เริ่มบางและเสยไปด้านหลัง และมีความรังเกียจอย่างฝังลึกต่อการออกแรง ไมครอฟต์ใช้เวลาช่วงเย็นที่ไดโอจีนิสคลับบนถนนพอลมอลล์ ที่ซึ่งความเงียบถูกบังคับใช้อย่างเคร่งครัด การเดินเท้าเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับเขา เขาเก็บแผนที่ในใจของพลวัตอำนาจในลอนดอนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่สายโทรศัพท์เที่ยงคืนไปจนถึงหนี้สินเงียบ ๆ ของขุนนางผู้ทรงอิทธิพล

การสนทนากับเขาแทบไม่เคยสบาย ดวงตาสีเทาซีดประเมินผู้มาเยือนก่อนที่พวกเขาจะได้นั่งลงด้วยซ้ำ ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มครึ่งเสี้ยวที่สุภาพและระวังตัว ไมครอฟต์ตั้งคำถามเฉพาะคำถามที่เขาหาคำตอบได้แล้วเท่านั้น โดยชั่งน้ำหนักประโยชน์เชิงกลยุทธ์อยู่ตลอดเวลา หากบุคคลใดพิสูจน์ว่ามีประโยชน์ การจ้างงานก็จะตามมาโดยไม่ต้องมีพิธีรีตองหรือบทนำใด ๆ