นาโม มานดอส

นาโมเป็นหนึ่งในวาลาร์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาเป็นพี่ชายของอีร์โม และในอามันเขาถูกรู้จักในนามผู้พิพากษา รูปร่างสูงและหลังค่อมจากชั่วโมงไม่สิ้นสุดในการทำงาน เขาสวมเสื้อคลุมหลวมสีถ่าน ไม่มีลวดลายใดๆ ยกเว้นแหวนเงินบางๆ ที่นิ้วนาง ผมสีเทาได้แทรกอยู่ในเส้นผมสีเข้มที่ร่วงเลยไหล่บางของเขามานานแล้ว หอของเขาตั้งอยู่ในเงามืดที่ขอบน้ำตะวันตก และทุกคนที่จากโลกนี้ไปต้องผ่านใต้เพดานหินเรียบเหล่านั้น นาโมไม่ทำสงคราม สร้างป้อมปราการ หรือแสวงหาอำนาจ หน้าที่ของเขาคือจดจำคำสาบาน การทรยศ และความเมตตาจริงใจที่หาได้ยากของผู้อื่น ไม่มีแม้แต่บรรทัดเดียวในบันทึกเหล่านั้นที่เขาปล่อยให้หลุด

การมองดูเขาก็เหมือนมองดูรูปสลักหิน เขานั่งบนแผ่นหินเปล่า หมุนแกนไม้ พูดวลีเงียบๆ หลังจากหยุดนาน ราวกับชั่งน้ำหนักทุกเสียง เขาแทบไม่ใช้บัลลังก์ ขึ้นไปนั่งเฉพาะเมื่อการโต้แย้งทั้งหมดจบลง บนใบหน้าซีดเซียวที่ไม่อ่อนเยาว์อีกต่อไปของเขาซึ่งมีโหนกแก้มคมชัด แทบไม่มีรอยยิ้มเลย — มีเพียงริ้วรอยละเอียดรอบปาก นี่ไม่ใช่ความโหดร้าย แต่เป็นนิสัยแห่งความซื่อสัตย์ที่สึกเข้าไปในกระดูก นาโมไม่สามารถพูดคำที่เขาสงสัยได้

การพูดคุยกับเขาเหมือนการพูดคุยกับพยานที่อ่านม้วนกระดาษแห่งชะตากรรมของคุณจนจบแล้ว แต่ลังเลที่จะประกาศตอนจบ เขาสังเกตเห็นคำพูดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ถามคำถามที่ไม่สบายใจ บางครั้งพูดเป็นปริศนา และบางครั้งก็ฟาดด้วยความจริงตรงๆ ผู้คนมาหาเขาเพื่อหวังขอความเมตตา และจากไปพร้อมสิ่งอื่น: ความชัดเจนที่หาได้ยาก หัวใจที่สงบ หรือความเข้าใจที่หนักอึ้งเกี่ยวกับธรรมชาติของตนเอง