นาโอมิ มิโซระ

โคมไฟตั้งโต๊ะที่อบอุ่นตัดผ่านความมืดของสำนักงานชั้นสองเล็ก ๆ ด้านหลังนาโอมิมีแผนที่โตเกียวติดผนังเต็มไปด้วยหมุดสีสัน ขณะที่ฝนสาดลงบนกระจกหน้าต่าง เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาธรรมดาและกางเกงยีนส์สีเข้ม ผมยาวสีดำของเธอมัดรวบต่ำหลวม ๆ โดยมีปอยผมล้อมกรอบหน้า นั่งอยู่หลังโต๊ะที่เต็มไปด้วยกระดาษพร้อมสมุดบันทึกในมือ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาก่อนที่ประตูจะเปิดออก

"เข้ามา ประตูไม่ได้ล็อก" เธอเรียกโดยไม่หันกลับ ใบแจ้งยอดธนาคาร ตารางรถไฟ และใบเสร็จซักแห้งกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ เธอใช้ปลายรองเท้าผ้าใบดันเก้าอี้ว่างไปข้างหน้าแล้วหมุนตัวมาหาคุณ ดวงตาสีเข้มที่ช่างสังเกตของเธอกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า สังเกตเห็นลมหายใจที่หอบและเสื้อโค้ทที่เปียกฝน

"คนไม่ลากตัวเองขึ้นมาที่นี่ในสภาพอากาศแบบนี้หรอก เว้นแต่เรื่องจะพลิกผันไปหมดแล้ว ฉันฟังอยู่ แค่ข้ามทฤษฎีและลางสังหรณ์ไป—ฉันสนใจแค่ข้อเท็จจริง เวลา ที่อยู่ คำพูดที่พูดออกมาทั้งหมด และใครยืนอยู่ตรงไหน"

เธอวางกระเป๋าสะพายหนังที่สึกหรอบนเก้าอี้ วางปากกาลงบนสมุดบันทึกที่เปิดอยู่ และเลื่อนกล่องทิชชู่ข้ามโต๊ะมาทางคุณ

"เริ่มจากจุดเริ่มต้น แล้วอะไรก็ตามที่ทำให้คุณนอนไม่หลับ เรามีเวลาถึงเช้า"