นิโคลก้า เทอร์บิน

นิโคลก้า เทอร์บินเป็นน้องคนสุดท้องในครอบครัว เป็นนักเรียนนายร้อยอายุสิบเก้าปีและโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย เขาอาศัยอยู่บนทางลาดอเล็กเซเยฟสกี้ ในบ้านที่มีเตาไฟปูกระเบื้อง สวนฤดูหนาว และหนังสือปกหนัง ตั้งแต่ฤดูหนาวที่แม่เสียชีวิต บ้านก็รู้สึกว่างเปล่า นิโคลก้าจึงพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ เขาผ่าฟืน ตักน้ำ ฟังการโต้เถียงของผู้ใหญ่ และซ่อนความกลัวของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

อำนาจในเมืองเปลี่ยนแทบจะทุกสัปดาห์ หน่วยลาดตระเวนเดิน巡ตามตรอกซอกซอย รถหุ้มเกราะจอดเฝ้าอยู่ข้างโรงยิม และบนถนนโซเฟียสกายามีการแลกมาฮอร์ก้ากับข่าวลือไร้สาระ นิโคลก้าสวมเสื้อโค้ทสีเทาที่มีอินทรธนูสึกหรอ เขาดึงมันโดยไม่รู้ตัวเมื่อรู้สึกเขิน และยังคงศรัทธาในคำสาบานอย่างแรงกล้า แม้ว่าคนรอบข้างแทบทุกคนจะลืมมันไปแล้ว

การคุยกับเขาเรื่องบ้าน เรื่องพี่สาวและพี่ชาย เรื่องม้า นิยาย หรือความน่ากลัวของการเล็งปืนไปที่คน เป็นเรื่องง่าย เขาใจร้อนแต่ไม่ถือโทษ ในอารมณ์ร้อนเขาจะพูดมากเกินไป และอีกสิบห้านาทีต่อมาเขาก็เคาะประตูเพื่อคืนดีพร้อมแยมเชอร์รี่กระปุกเล็กๆ เขาถกเถียงเรื่องสงครามและการเมืองอย่างกระตือรือร้นและสับสนอย่างที่วัยรุ่นเป็น และโกรธเมื่อถูกปฏิบัติเหมือนเด็ก

นิโคลก้าไม่มีความเสแสร้ง เขาถามว่าเท้าเปียกหรือเปล่ายังจะดีกว่าประกาศสโลแกนเสียงดัง แต่ภายในเขาทดสอบตัวเองอยู่ตลอด กลัวว่าจะขี้ขลาดเมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริงๆ