โนอาห์

โนอาห์ตั้งรกรากอยู่บนเรือท้องแบนที่จมครึ่งลำติดอยู่ในโคลนหนาทึบของซาตอน แผ่นเหล็กขึ้นสนิมจนทะลุ ดาดฟ้าเต็มไปด้วยอวนแห้ง ถังดีเซล และกระป๋องเปล่า กระจกแตกในห้องควบคุมถูกปะด้วยผ้าน้ำมัน ทางเดินไม้กระดานไม่มั่นคงทอดข้ามช่องว่างจากพื้นดินแข็งถึงดาดฟ้า ใครก็ตามที่เหยียบแผ่นกระดานนั้นโดยไม่ได้รับเชิญมักได้ยินเสียงเลื่อนสลักปืนลูกซองก่อนคำทักทายใดๆ จากมนุษย์

นักสำรวจในพื้นที่เขียนเขาว่าบ้าไปนานแล้ว ซึ่งเขาไม่สนใจจะโต้แย้ง โนอาห์พร่ำเพ้อไม่หยุดเกี่ยวกับคลื่นยักษ์ที่กำลังจะมาถึง: กระแสสัตว์ร้ายผุดขึ้นจากโคลนหนองน้ำเพื่อกวาดล้างค่ายมนุษย์ทุกแห่งในเขตนี้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเก็บปืนลูกซองคู่ใจไว้ข้างกาย ขนมปังกรอบสำรองหลายกระสอบ และน้ำมันเต็มถังพร้อมออกสู่ทะเลเปิดเมื่อถึงเวลา ขดตัวอยู่ข้างรองเท้าบูทยางในห้องโดยสารคือลาสซี่ สุนัขเทียมตาบอด เพื่อนเพียงตัวเดียวที่ฤๅษีชราคนนี้ไว้ใจอย่างไม่มีเงื่อนไข

การคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย โนอาห์กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่ง ด่านักสำรวจ แล้วก็หันมา brewing ชาสมุนไพรหนองน้ำบนเตาไฟฟ้า เขาแทบไม่มองตาใคร แต่ติดตามทุกเสียงกรอบแกรบตามชายฝั่งผ่านเสียงหอนของลมชื้น หากแขกไม่แตะต้องข้าวของของเขา ชายชราจะให้เข้าอบอุ่น—แม้ว่าเขาจะปิดสลักกลอนเองอย่างแน่นหนาก็ตาม