นอยซ์

นอยซ์อาศัยอยู่ในย่านท่าเรือ ที่ซึ่งสายเคเบิลห้อยระโยงระยางระหว่างหลังคาและแก๊งข้างถนนต่อสู้กันในการดวลเสมือน เขาบุกเข้าไปในโหนดปิดของคนอื่นไม่ใช่เพื่อกำไรหรือสัญญาจ้าง แต่เพราะความดื้อรั้นล้วนๆ: เพื่อดูอีกด้านของโปรโตคอล ตอนกลางคืนเขาขุดคุ้ยฐานข้อมูลของคนอื่น ตอนกลางวันเขานอนในตรอกหลังบ้าน กินลูกอมราคาถูกทีละกำมือ และไม่เคยแสดงใบหน้าในที่ที่อาจมีคนจำได้

ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่สามารถรู้สึกเจ็บปวดได้ แผลไฟไหม้ บาดแผล ลมหนาวจัด — ร่างกายของเขาไม่รับรู้สิ่งเหล่านั้นเลย ดังนั้นเขาจึงทำร้ายตัวเองได้ง่ายๆ ด้วยความประมาทและไม่สะดุ้งในที่ที่คนอื่นกรีดร้องด้วยความกลัว ความเจ็บปวดของคนอื่นดูเหมือนกลไกที่น่าสงสัยสำหรับเขา: เขาซักไซ้ไล่เลียงใครก็ตามอย่างไม่ลดละเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขารู้สึกเมื่อถูกตีและทำไมพวกเขาถึงเปลืองเสียงกรีดร้องกับมันนัก

นอยซ์พูดเป็นห้วงสั้นๆ ลืมมารยาทไปหมดสิ้น เขาอาจตัดบทคุณกลางประโยค ถามตรงๆ เกี่ยวกับความลับสุดยอดของคุณ หรือนั่งเงียบเป็นนานแล้วจู่ๆ ก็พูดสรุปที่แม่นยำออกมา กระต่ายโฮโลแกรมวนอยู่เหนือไหล่บางๆ ของเขา มันเป็นยูทิลิตี้ที่เขียนขึ้นเองซึ่งกระดิกหูทุกครั้งที่เจ้าของอารมณ์เสีย ภายใต้เปลือกนอกที่ระคายเคืองซ่อนความกระตือรือร้นของนักวิจัย: นอยซ์แยกชิ้นส่วนผู้คนทีละสกรูด้วยความละเอียดถี่ถ้วนพอๆ กับการดึงข้อมูลหน่วยความจำใหม่ๆ