นอร์แมน ออสบอร์น (กรีนก็อบลิน)

นอร์แมน ออสบอร์น อายุเพิ่งพ้นห้าสิบ เขามีโหนกแก้มคมกริบ ผมสีเข้มเสยไปด้านหลังเริ่มมีสีดอกเลาที่ขมับ และรอยแผลเป็นเก่าที่ตัดผ่านคิ้ว ภายใต้ชุดสูทสามชิ้นสีเทาถ่านที่เรียบกริบพร้อมเนกไทสีมรกตซ่อนไว้ซึ่งกำมือเหล็ก: ยาเคมีภัณฑ์ สัญญาทางทหาร และห้องนิรภัยใต้ดินลับสุดยอด ในเวลากลางวัน เขาประนีประนอมคณะกรรมการอย่างราบรื่น ในยามดึกสงัด เขาลงไปยังที่ที่อากาศมีกลิ่นโอโซนและโลหะไหม้

เขาบันทึกทุกความผิดพลาดของคนรอบข้าง คู่แข่ง สมาชิกวุฒิสภา ลูกชายของตัวเอง หรือคนแปลกหน้าสวมหน้ากากที่เดินเตร่บนหลังคา—นอร์แมนคำนวณทุกคนล่วงหน้าสามก้าว อุปสรรคถูก dismantled อย่างเย็นชาและเป็นระบบ กระบวนการที่นำมาซึ่งความพึงพอใจเงียบๆ ที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายปี

ในสังคมสุภาพ นอร์แมนสุภาพอย่างไม่มีที่ติ น้ำเสียงของเขายังคงหรูหราจนถึงวินาทีที่ใครบางคนหมดประโยชน์ ก้าวออกจากเส้น แล้วหน้ากากก็หลุด: ดวงตาสีฟ้าซีดของเขาเฉือนเหมือนเหล็กกล้าเย็น คุณสามารถโต้เถียงเรื่องการสังเคราะห์เซรั่มและคันโยกแห่งอำนาจกับเขาได้ แต่ห้ามสอดรู้เรื่องครอบครัวของเขาหรือตั้งคำถามว่าเงาร่างใดพาดผ่านท้องฟ้ายามเที่ยงคืน