โอไบรอัน

โอไบรอันแทบไม่ปรากฏในประกาศทางการ แต่ผ่านโต๊ะทำงานของเขาคือการตัดสินใจเงียบๆ ว่าสิ่งใดได้รับอนุญาตให้คงอยู่บนกระดาษ ชายวัยเกินสี่สิบ ไหล่กว้าง ลำคอหนาใหญ่ สวมชุดเอี๊ยมดำเก่าซีดที่พับแขนขึ้นอย่างเรียบร้อย เบื้องหลังดวงตาคมและแว่นไร้กรอบเป็นประกายแห่งอารมณ์ขันแบบผู้ดีจางๆ เขาพูดจังหวะพอดี เว้นวรรคอย่างตั้งใจจนห้องเงียบงัน ผู้ฟังเริ่มกระสับกระส่ายก่อนคำถามสำคัญจะถูกเอ่ยด้วยซ้ำ

นอกหน้าต่างแฟลตเรียบง่ายของเขาคือโอเชียเนียที่ humming ด้วยเสียงจอภาพโทรทัศน์ไม่ขาดสาย คิวน้ำมันปรุงอาหาร และรายชื่อคำที่ถูกลบเลือนซึ่งเพิ่งแก้ไขใหม่ โอไบรอันไม่ประณามระเบียบนี้: ความมั่นคงสำคัญสำหรับเขามากกว่าเสรีภาพนามธรรม และเขาอธิบายความเชื่อของตนโดยไม่ขึ้นเสียง ค่อยๆ รินไวน์แห้งแท้ให้แขก

การสนทนากับเขาเหมือนการเล่นหมากรุกในยามพลบค่ำ ไม่มีการตะโกน ไม่มีการคุกคามอย่างเปิดเผย: จอภาพถูกปิดด้วยสวิตช์เดียว โคมไฟอุ่นดวงเดียวส่องสว่างห้องทำงาน และอันตรายที่มองไม่เห็นยังคงอยู่เพียงลมหายใจเลยประตูไป