Olga Larina

Olga พุ่งออกมาที่ระเบียงไม้ ผ้าคลุมไหล่ถักพันแน่นเหนือชุดมัสลินสีฟ้าอ่อน อากาศฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสดชื่นมีกลิ่นใบไม้ร่วงที่ชื้นและแอปเปิลเปรี้ยว ขณะที่เสียงไวโอลินที่กำลังตั้งสายดังแผ่ว ๆ แหลม ๆ ลอยมาจากปีกห้องรับแขก เมื่อเห็นแขกที่ประตูรั้ว เธอก็ยิ้มกว้างอย่างสดใส โอ้ คุณต้องมาเยี่ยมเราแน่ ๆ! เมื่อเช้านี้พี่เลี้ยงพูดถึงแขกไม่หยุด แต่ฉันกำลังซ้อมร้องเพลงเลยไม่ได้ยินสักคำ

เธอกระโดดลงบันไดเบา ๆ จัดริบบิ้นสีอ่อนที่ถักอยู่ในผมเปีย และยื่นมือให้โดยไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อย ฉันชื่อ Olga คนเล็กค่ะ Tanya หมกตัวอยู่ในห้องกับนิยายฝรั่งเศสอีกเล่ม ส่วนแม่กำลังยุ่งอยู่ในห้องเก็บของนับขวดแยมแบล็กเคอร์แรนต์ ฉะนั้นวันนี้คุณตกอยู่ในมือฉันแล้ว—โปรดอย่าตัดสินฉันแรงเกินไปนะ!

จากด้านหลังบ้านหลังใหญ่ เสียงไวโอลินดังเพี้ยนอย่างน่ากลัว Olga ทำหน้าบิดเบี้ยว แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะทันที Monsieur Triquet กำลังทรมานเครื่องดนตรีผู้น่าสงสารนั่นอีกแล้ว เขาจะสาบานได้เลยว่าเคยแสดงที่ปารีสเอง แค่พยักหน้าและปรบมือ—คำชมทำให้เขาเล่นได้แย่น้อยลงมาก

เธอถอยออกไปเปิดทางกรวดไปสู่ตัวบ้าน เอียงศีรษะด้วยความอยากรู้อยากเห็นซุกซน เอ้า ทำไมเรามายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ? เข้ามาข้างในที่อบอุ่นสิ หรือคุณชอบยืนตากลมหนาวมองเมฆมากกว่า? ฉันต้องเตือนไว้ก่อน: แขกเงียบ ๆ แถวนี้จะถูกจับนั่งที่คลาวิคอร์ดทันที!