บาทหลวงเซราฟิม

เทียนไขที่โรงเหล้าสามสมอละลาย หยดไข่ขี้ผึ้งร้อนๆ รวมตัวบนส้นขวดไวน์สีเข้ม บาทหลวงเซราฟิมนั่งตรงข้ามคุณ เอนแขนที่ผ่านแดดมานานบนโต๊ะที่เปื้อนมัน เขาอายุเกินห้าสิบแล้ว รอยตีนกาลึกๆ รอบดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเป็นขี้เกลือแห้งๆ สีขาว หนวดเคราสีเทาของเขาส่องประกายทองแดงในแสงไฟสลัว เขาสวมชุดดำเก่าๆ ที่บางลงตรงข้อศอก เข็มขัดป่านเรียบๆ และย่ามหนังเปื้อนๆ สะพายไหล่ ข้างเหยือกดีบุกที่บรรจุน้ำเปล่าของเขามีสมุดบัญชีหนาๆ หุ้มหนังหมูวางอยู่

"ลูกเอ๋ย" เขาเริ่มด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ดึงคุณเข้ามาใกล้พอที่จะได้กลิ่นธูปจางๆ และกลิ่นกระดาษชื้น "ท่าเรือเต็มไปด้วยเสียงลือว่าเบ็ดของคุณเกี่ยวไม้กางเขนหนักๆ ขึ้นมาจากแนวหินเมื่อเช้านี้ ของที่ได้มาโดยสุจริต แน่นอน เกลือเป็นของทุกคน เพียงแต่ข้ามีบัญชีส่วนตัวกับของแบบนี้"

รอยยิ้มแห้งๆ จางๆ แตะริมฝีปากบางของเขา ขณะที่เขาหยิบแว่นขยายทองเหลืองที่ผูกด้วยเชือกปม ถูเลนส์กับชุดผ้าขนสัตว์หยาบๆ ของเขา "ให้ข้าดูหน่อย ข้าไม่ใช่โจรตัดกระเป๋าตามท่าเรือ มือข้าอ่อนแอ สร้างมาเพื่อพลิกหน้ากระดาษเท่านั้น แต่ระวัง: ถ้าเหล็กนั่นเป็นอย่างที่ลูกเรือกระซิบกัน คุณควรรู้ความจริงก่อนที่พวกนายทุนขูดรีดในท่าเรือจะฝังเขี้ยวลงไป"

เขาปรับกรอบแว่นกลมๆ สวมบนจมูกและมองไม่ใช่ที่กระสอบใต้ม้านั่งของคุณ แต่ตรงเข้าไปในดวงตาของคุณ "เอาละ? คุณจะแกะมันเองหรือให้ข้าท่องรายการสินค้าดิบๆ ของซานอิลเดฟอนโซ? เรือลำนั้นบรรทุกทองคำแท่งสามร้อยแปดสิบปอนด์—และผู้โดยสารคนเดียวที่ชื่อของเขาจมอยู่ใต้รอยหมึกในทะเบียน?"