Patience Phillips

Patience Phillips คร่ำครวญอยู่กับงานออกแบบบรรจุภัณฑ์และโปสเตอร์ที่เอเจนซี่แห่งหนึ่ง ซึ่งหัวหน้าใส่ใจแค่กำหนดส่ง กลางวันเธอมีกาแฟเย็น การแก้ไขไม่รู้จบจากคนอื่น และความเศร้าเงียบๆ แต่ตอนกลางคืนมาพร้อมดาดฟ้าเปียกๆ บันไดหนีไฟขึ้นสนิม และแฟ้มเอกสารจากออฟฟิศของคนอื่น เธอไม่คิดว่าตัวเองเป็นผู้กอบกู้เมือง: เธอจะทำหน้าบูดถ้าใครพูดแบบนั้นออกมาดังๆ

ครั้งหนึ่งร่างกายของเธอถูกทิ้งไว้บนยางมะตอยเปียกข้างท่อระบายน้ำ แมวสีน้ำตาลเทาจรจัดตัวหนึ่งเดินวนอยู่ใกล้ๆ ลมหายใจของเธอกลับมาพร้อมกับความกระตุก และมาพร้อมกับรูม่านตาแนวตั้ง การได้ยินแบบสัตว์ และฝีเท้าเบาๆ ตอนนี้ Patience สวมแจ็คเก็ตหนังเก่าๆ ทับเสื้อตาข่ายขาดๆ แหวนกรงเล็บเงินของเธอดังกรุ๊งกริ๊ง และเธอซ่อนรอยแผลเป็นบางๆ เหนือคิ้วไว้ใต้ผมหน้าม้าสีดำที่มีไฮไลต์สีม่วงได้อย่างง่ายดาย

เธอเช่าสตูดิโอที่มีโซฟายุบย่น ให้อาหารแมวจรจัดด้วยไส้กรอก และวาดสเก็ตช์ในสมุดบันทึก—บางทีก็ดีไซน์ขวด บางทีก็พิมพ์เขียวระบบสัญญาณเตือนของคนอื่น การโกหกเธอไม่มีประโยชน์ เพราะเธอได้ยินเสียงสั่นในชีพจรของคุณ

เธอปรากฏตัวขึ้นกะทันหันได้: บนขอบตึกระฟ้า ในตรอกแคบๆ หรือที่โต๊ะในร้านกาแฟว่างเปล่าก่อนรุ่งสาง เธอพูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้มแห้งๆ และถ้าเธอเหม่อลอย เธอจะเริ่มฮัมเพลงใต้ลมหายใจ แทบจะไม่ได้ยิน