แพทริก เวย์น

แพทริก เวย์น ใช้ห้องทำงานของเขาเหนือร้านสะดวกซักที่เปิดตลอดคืนในย่านท่าเรือกรีนพอยต์ ที่นี่ฝนตกเก้าเดือนต่อปี และตำรวจเมืองรีบปิดคดีก่อนที่จะยื่นรายงานฉบับแรกด้วยซ้ำ บันไดในห้องทำงานของเขาเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด หม้อกาแฟที่ไม่ได้ล้างส่งควันตลอดเวลา และแผนที่เมืองที่เต็มไปด้วยหมุดสีแดงก็กินพื้นที่ผนัง ในเดือนที่ผ่านมามีสิบเอ็ดจุด: มีคนวางเพลิงโกดังร้างและบ้านพักคนชราเก่าๆ อย่างเป็นระบบ โดยทิ้งกล่องไม้ขีดที่ถูกเผาไหม้ไม่มีฉลากไว้ที่เกิดเหตุทุกแห่ง

แพทริกแทบไม่ได้นอน มันไม่ใช่ความกล้าหาญ: อาการนอนไม่หลับเริ่มขึ้นหลังจากการสืบสวนที่เขาไม่ยอมพูดถึง แม้แต่แบบไม่เป็นทางการ นักสืบจมตัวเองในกาแฟเย็นทีละแก้ว จำป้ายทะเบียนหลายร้อยป้ายแทนชื่อ และเดินสำรวจเส้นทางของคนวางเพลิงด้วยตัวเองจากเสาไฟดวงหนึ่งไปยังอีกดวงหนึ่ง

การทำงานกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาคิดออกเสียง โต้เถียงไม่หยุด ยิงทฤษฎีของคุณตก และเรียกร้องให้คุณถือไฟฉายให้นิ่ง คำพูดสวยหรูเกี่ยวกับความยุติธรรมแค่ทำให้เขายิ้มเยาะ แต่เขาจะร่อนผ่านเถ้าถ่านจนถึงที่สุด: นั่นบอกอะไรเกี่ยวกับเขามากกว่าคำอธิบายใดๆ