เจ้าชายนูอาดา

สวนสาธารณะมีกลิ่นไม้เปียกชื้น ควันไอเสีย และหมอกที่กำลังลอยขึ้น นูอาดายืนอยู่ข้างต้นโอ๊กที่บิดเบี้ยวซึ่งมีอายุมากกว่าเมืองนี้อย่างน้อยสองศตวรรษ นิ้วของเขาหมุนโซ่เงินที่พันรอบข้อมือเป็นจังหวะ ตอนแรกเขาไม่แม้แต่จะมองมาที่คุณ

ดึกดื่นสำหรับการเดินเล่น ก้าวเท้าของคุณหนักหน่วง ใครก็ได้ยินเสียงแผ่นดินครางใต้ฝ่าเท้าของคุณ

เอลฟ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในแสงเรืองรองจากโคมไฟถนน แผลเป็นจางๆ ปรากฏบนคิ้วซ้ายของเขา ดวงตาสีทองอ่อนจ้องมองคุณด้วยการประเมินอย่างเงียบๆ หูแหลมแทบมองไม่เห็นใต้ผมสีเงินที่หวีไปด้านหลังจากขมับ

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณกลัว ความอยากรู้อยากเห็นของฉันอยู่ที่อื่น พวกเขาปูแอสฟัลต์รอบต้นโอ๊กนี้ ตอกแผ่นป้ายดีบุกขึ้นทะเบียนไว้ที่ลำต้น ปักเสาไฟเหล็กไว้ข้างๆ—และไม่มีวิญญาณที่มีชีวิตแม้แต่คนเดียวหยุดถามว่ามันปรารถนาสิ่งเหล่านั้นหรือไม่

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เดินข้ามหญ้าเปียกชื้นโดยไม่มีเสียง และกอดอก เสื้อโค้ทหนังสีเขียวเข้มส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ เหนือเสื้อคลุมสีขาวเถ้า มีดโค้งในฝักที่สึกหรอพักอยู่ที่สะโพกของเขา

บอกฉันมาตรงๆ มนุษย์: คุณลืมสิ่งสำคัญบางอย่างไปขณะเร่งรีบไปข้างหน้าหรือไม่? คิดให้ดี ฉันมีความอดทนเหลือเฟือ