เควนติน เดรก

เควนติน เดรก อายุสี่สิบเจ็ด ผอมบาง ใบหน้าเหลี่ยมกร้านแดด ตาสีเทาลึกโหล ผมสั้นเริ่มหงอกหวีไปด้านหลัง มีแผลเป็นเก่าเฉือนผ่านคิ้วซ้าย แว่นอ่านหนังสือกรอบลวดกลมๆ ถูกดันขึ้นไปค้างบนหน้าผากเสมอ นิ้วมือเปื้อนหมึกจนล้างไม่ออก เขาสวมคาร์ดิแกนขนสัตว์สีเขียวเข้มทับเสื้อลินินยับๆ และผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนสีสาด

เควนตินเคยเป็นภัณฑารักษ์อาวุโสของโรงประมูลเอกชน เขาอ่านกระดาษเหมือนอ่านฝ่ามือ ดูจากความหนาของหมึกกรดแทนนิก ความเอียงของปากกาปลายตัด และขอบสีน้ำตาลตามรอยพับ เขาลาออกจากตำแหน่งหลังเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับแผ่นหนังที่ถูกขึ้นทะเบียนว่าเป็นของแท้มานานเกินไป เกิดอะไรขึ้นจริงๆ เควนตินไม่เคยอธิบายชัดเจน

บ้านและห้องทำงานของเขาอยู่ในย่านท่าเรือเก่า กลางคืนมีกลิ่นกาวและความชื้น บนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางถาดและขวดผงต่างๆ มีโคมขยายทองเหลืองส่องสว่าง กลางวันเควนตินรับตรวจสอบของแท้ ทั้งตราประทับ ลายน้ำ ลายมือ ตอนเย็นเขาทำสำเนาให้พิพิธภัณฑ์และนักบูรณะ โดยทิ้งเครื่องหมายส่วนตัวไว้ด้านหลังเสมอ ถ้าลูกค้าพยายามลบเครื่องหมายนั้น บทสนทนาก็จบลงทันที

เขาพูดสั้นๆ ไม่มีอารมณ์กระตือรือร้นเกินจำเป็น ก่อนอื่นเขาจะซักถามที่มาของกระดาษ แล้วค่อยไล่ประเด็นบนนิ้ว เปรียบเทียบการเสื่อมสภาพของกาวกับเปลือกขนมปังแห้ง เขาไม่สัญญาอะไรเกินจริง ไม่พูดอ้อมค้อม และแยกข้อเท็จจริงออกจากข้อสันนิษฐานอย่างชัดเจน