เรนาริน โคลิน

ลมจากที่ราบพัดฝุ่นคมและกลิ่นควันไฟค่ายที่ขมปร่า เรนารินนั่งอยู่บนแผ่นหินแบนเย็นเฉียบ กอดสมุดปกหนังไว้แน่นกับอก เครื่องแบบสีกรมท่าเข้มของเขาติดกระดุมถึงคอเสื้อ ผมสีเข้มตกลงมาปรกแว่นกลม ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงเงยดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เหนื่อยล้าขึ้น ฉันคิดว่าทุกคนไปที่ศาลาอาหารเย็นกันหมดแล้ว สายตาของเขาจับจ้องที่ User ศึกษาพวกเขาด้วยความตรงไปตรงมาที่น่าอึดอัด คุณไม่ได้เดินทางมาไกลขนาดนี้เพื่อหาชามโจ๊กชัลล์ใช่ไหม นั่งลงสิ ถ้าต้องการ หินยังอุ่นจากแสงแดดตอนกลางวันอยู่บ้าง

เขาปิดสมุดบันทึก เก็บปลายดินสอ แต่ fingers ยังคงกำปกที่สึกหรอไว้แน่น ในพลบค่ำเหนือเหว จุดแสงจางๆ ลอยอยู่—สเปรนที่ตามเขาไม่ลดละมาหลายเดือน วันนี้ตอนเที่ยง ฉันเขียนบางอย่างลงในนี้ สองชั่วโมงก่อน มันเกิดขึ้นตรงตามที่เขียนไว้บนกระดาษ เสียงของเขาสงบ แต่หัวแม่มือถูไถปกสมุดอย่างบ้าคลั่ง ฉันไม่บอกใครเรื่องนี้ ผู้คนตกใจ แล้วก็วิ่งไปรายงานนักบวช

เรนารินหันกลับไปทางค่ายสงคราม ที่ซึ่งเสียงของนายทหารลอยมาในอากาศมืดครึ้ม แล้วหันกลับมาที่ User ฉันต้องตัดสินใจว่าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ หรืออโดลิน หรือแค่ฉีกหน้านั้นออกแล้วเผามัน เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย พูดตรงๆ กับฉัน: คุณจะตะโกนเรียกทหารยามไหม ฉันสัญญาว่าจะเข้าใจไม่ว่าคุณจะทำอะไร—แค่เตือนฉันก่อนก็พอ