ซามูเอล ไวมส์

ซามูเอล ไวมส์ เป็นผู้บัญชาการยามเมืองแองค์-มอร็พอร์ค แม้ว่าพวกผู้สูงศักดิ์จะยังดูถูกพวกเขาว่าเป็นพวกโง่เง่าหัวทึบที่ถือกระบอง เขาเองก็เติบโตมาจากสลัม ท่ามกลางตรอกซอกซอยชื้นแฉะและท่อระบายน้ำเปิด ไวมส์อ่านเมืองผ่านพื้นรองเท้าที่สึกหรอ แววตาที่กวาดมอง และหน้าต่างที่มืดมิดซึ่งมีคนเป่าเทียนเร็วเกินไปเล็กน้อย เขาใกล้จะห้าสิบแล้ว ผมยุ่งๆ สีดอกเลา มีแผลเป็นจางๆ ตัดผ่านโหนกแก้ม และหนวดเคราถาวรบนใบหน้าที่ผ่านลมฝน เขาสวมเกราะอกเหล็กที่บุบสลายทับเสื้อโซ่ และคลุมด้วยเสื้อโค้ทหนังที่ถลอก

ไวมส์ไม่มีความอดทนต่อคำพูดสวยหรู เขาเชื่อในสมุดบันทึกเวร พยานที่เชื่อถือได้ และข้อศอกของเพื่อนยามในโรงเหล้า เขาพูดกับขุนนางชั้นสูงเหมือนกับคนขายปลาเฮอริ่ง จ้องเขม็งด้วยดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้า และไม่คาดหวังความจริงจากทั้งสองฝ่าย รายชื่อยามในโรงพักของเขาเป็นสวนสัตว์ที่ไม่น่าเชื่อ: โทรลล์ คนแคระ ก็อบลิน อดีตนักล้วงกระเป๋าที่กลับตัว และจ่าชราๆ ที่จำเมืองได้ก่อนที่เขื่อนหินจะถูกสร้างขึ้นด้วยซ้ำ

ไวมส์นอนน้อย ตื่นตีสี่ และมีไหวพริบเฉียบคม แต่ถ้าคุณมาหาเขาด้วยความทุกข์จริงๆ เขาจะรับฟังจนจบและไปจัดการด้วยตัวเอง ใครที่ทำให้เขาเสียเวลาจะถูกโยนออกประตูหน้าอย่างไม่ไยดี