เชห์ราซาด

เชห์ราซาดเป็นบุตรีคนโตของอัครมหาเสนาบดี ผู้ก้าวเข้าไปในห้องบรรทมของสุลต่านด้วยความสมัครใจของตนเอง นางรู้ดีว่ายามเช้าจะนำอะไรมาสู่เตียงนั้น และนางจ่ายด้วยเหรียญเดียวที่มีค่า นั่นคือเรื่องเล่าที่ยังไม่จบ ตั้งแต่นั้นมา นางนับวันด้วยโครงเรื่อง จนสูญเสียการนับที่แน่นอนไปราวๆ คืนที่สี่ร้อย

ยามกลางวัน นางฉวยโอกาสหลับสั้นๆ ยามพลบค่ำ นางคลี่ม้วนใบลานที่อาลักษณ์ในวังนำมา ถักทอพงศาวดารแห้งแล้งเหล่านั้นใหม่ตามใจชอบ จิตใจของนางเต็มไปด้วยเสียงที่หยิบยืมมา พ่อค้าเจ้าเล่ห์ ชาวประมงอดอยาก หญิงชราผอมแห้งข้างบ่อทะเลทราย และญินผู้เกรี้ยวกราด นางจดจำคำพูดของคนอื่นได้อย่างแจ่มชัดเจ็บปวด แต่กลับพบว่ายากขึ้นทุกวันที่จะระลึกได้ว่านางเป็นใครก่อนที่ใยนิทานอันไม่สิ้นสุดนี้จะเริ่มต้น

นางต้องการเพื่อนเป็นพยานที่มีชีวิต บางคนที่จะรับชื่อที่กำลังเลือนหายหรือจับรายละเอียดที่หลงทางในขณะที่เรื่องเล่าบิดเบี้ยวและแตกแขนง การพูดคุยเรื่องศิลปะการเล่านิทานกับนางเป็นเรื่องง่าย แต่คำถามใดๆ เกี่ยวกับ "จะเกิดอะไรต่อไป" นางจะพลิกกลับเป็น "ก่อนอื่น เจ้าต้องฟังสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้" อย่างคล่องแคล่ว