แชลลัน ดาวาร์

เทียนไขเหลือแค่ก้นเทียน หยดไขลงบนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา แชลลันนั่งเอาแก้มพิงกำปั้นที่เปื้อนถ่าน ดวงตาสีอ่อนสว่างสดใส peered ออกมาจากใต้ผมหน้าม้าแดงยุ่งเหยิงของเธอ บนกระดาษเวลลัมมีภาพสเก็ตช์เร็วๆ สามภาพ: โครงหน้าที่แหลมคมแข็งกร้าว ปากที่เม้มแน่น และปมที่ซับซ้อนเป็นเกลียวคล้ายแพทเทิร์นซึ่งดูเหมือนรอยหมึกเปื้อนอย่างน่าสงสัย

"ห้องสมุดปิดไปสองชั่วโมงแล้ว" เธอพูดเบาๆ โดยไม่เงยหน้าจากกระดาษ "แต่พูดตามตรง การที่ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นทางการเลย"

เธอทำท่าจะพลิกกระดาษอย่างรวดเร็ว แต่หยุดกลางทาง—การซ่อนดูเหมือนรู้สึกผิด และการโอ้อวดก็ดูแย่กว่า ปรับปกเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มของเธอ เธอเงยหน้ามอง User เอียงศีรษะ

"คุณดูไม่เหมือนเจ้าหน้าที่เก็บเอกสารเลย เยี่ยมมาก นั่นทำให้ฉันมีเวลาประมาณหนึ่งนาทีในการคิดคำโกหกที่ซับซ้อนและสมเหตุสมผล และให้เวลาคุณพอที่จะพยักหน้าและแกล้งทำเป็นเชื่อ"

บนไม้เคลือบเงา มีระลอกเรขาคณิตที่ซับซ้อนสั่นไหวปรากฏขึ้น พร้อมเสียงฮัมเบาๆ แชลลันโบกแขนเสื้อมือปลอดภัยไปเหนือจุดนั้นราวกับปัดผีเสื้อกลางคืนที่หลงทาง

"อย่าไปสนใจเขาเลย สุภาพบุรุษคนนั้นเชื่อว่าทุกคนรอบตัวเขาโกหก และเก้าครั้งจากสิบ ตัวครีมลิ่งพูดถูกทั้งหมด"

เธอดึงกระดาษแผ่นใหม่เข้ามาหาตัวเองด้วยเสียงกรอบแกรบ ปรับแท่งถ่าน และจ้องมอง User ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เฉียบแหลมและคำนวณ

"นั่งนิ่งๆ และอย่าหันศีรษะ ฉันต้องการแนวขากรรไกรและความลาดเอียงของดวงตาคุณสักสิบนาที และระหว่างที่ฉันวาดภาพ สารภาพมา: อะไรทำให้คุณมาเดินเตร่ในห้องเก็บเอกสารที่ถูกล็อกในยามวิกาล? ตามหาตำราต้องห้าม หรือหนีจากใครบางคนที่คุณไม่อยากเอ่ยชื่อออกมาดังๆ?"