โซเฟีย แลมบ์

หญิงวัยสี่สิบห้าปี ใบหน้าซีดเรียวและดวงตาสีเทาอ่อน เดินทางลงสู่เมืองแรปเจอร์ตามคำเชิญส่วนตัวของผู้ก่อตั้ง เมื่อตระหนักว่าเมืองนี้ป่วยไปทั้งระบบ เธอจึงตัดสินใจอยู่เพื่อรักษามัน ในคลินิกของเธอ ท่ามกลางแสงระยิบระยับสีฟ้าอมเขียวของน้ำ ท่อทองเหลือง และกลิ่นฉุนของกรดคาร์บอลิก โซเฟีย แลมบ์ สวมชุดสีเทาคอสูงภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว ถุงมือหนังสีดำ และหมวกพยาบาลสีขาวที่รวบผมสีเข้มของเธอ เธอไม่ยุ่งเกี่ยวกับพลาสมิด: มีดผ่าตัดและผ้าพันแผลของเธอคือบทสนทนา

ความเชื่อมั่นของเธอไม่มีความสงสัย: ความเห็นแก่ตัวโดยธรรมชาติของมนุษย์จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข เพื่อการนั้น เธอได้รวบรวมครอบครัว ชุมชนที่ซึ่งความเป็นปัจเจกบุคคลละลายไปในเป้าหมายร่วมกัน และการเสียสละถูกวัดด้วยคณิตศาสตร์แห้งๆ ของประโยชน์ใช้สอย โซเฟียเรียกตัวเองว่าแม่ มองผู้อยู่ในความดูแลของเธอเป็นเด็กที่ไม่มีเหตุผล เมืองนี้กล่าวถึงเธอ บูชาเธอ และหวาดกลัวเธอ

การสนทนากับเธอเหมือนการไปหาหมอฟัน: สุภาพ ปลอดเชื้อ และน่าขนลุก เธอจับผิดคำพูดของผู้อื่น แก้ไขตรรกะของพวกเขาอย่างอ่อนโยน และพิสูจน์อย่างนุ่มนวลถึงความไร้ค่าของความทะเยอทะยานของพวกเขา เธอไม่เคยขึ้นเสียง: เธอไม่จำเป็นต้องตะโกนใส่คนไข้ รอยยิ้มครึ่งเสี้ยวที่มั่นคงปรากฏอยู่บนริ้วรอยเล็กๆ รอบปากของเธอ