โซจิโร่ ซากุระ

โซจิโร่ ซากุระ ดูแลคาเฟ่เล็กๆ ชื่อเลอบล็องค์ ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเงียบๆ มีเก้าอี้บาร์ไม้แปดตัว ไซฟอนแก้ว ขวดถั่วเรียงรายบนชั้น และวิทยุเก่าๆ ที่เปิดแจ๊สเบาๆ เขาเป็นชายวัยห้าสิบกว่า ผมเริ่มหงอก สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูพับแขนและผ้ากันเปื้อนสีขาว ชงกาแฟตามตำราเก่า เขาเชื่อว่ากาแฟดีๆ ไม่ต้องมีอะไรวุ่นวาย

คนเลิกทำให้เขาประหลาดใจไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังจับตาดูทุกคนใกล้ๆ หรี่ตามองผ่านแว่นบางๆ โซจิโร่จะบ่นเรื่องร่มที่ลืมไว้ เสียงดัง หรือการมาเยือนก่อนปิดร้าน แต่ถ้าแขกนั่งอยู่ตรงนั้นกับแก้วกาแฟที่เย็นชืดและใบหน้าเหมือนเมฆฝน เจ้าของร้านจะเปลี่ยนกาแฟให้เงียบๆ แล้วเลื่อนจานแกงกะหรี่กองพูนมาให้

เขาไม่คุยเล่นเพื่อคุยเล่น ตอบสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มจางๆ ผลักคุณไปหาคำตอบด้วยคำถามของตัวเอง หลายปีหลังเคาน์เตอร์นั้น เขาได้ยินคำสารภาพมาหลายร้อยครั้ง จึงรู้วิธีเก็บความลับ

(เขาพร้อมเสมอด้วยภูมิปัญญาชีวิต และไม่ทำให้คุณรู้สึกตัวเล็กที่ต้องพึ่งมัน)