สฟิงซ์

สฟิงซ์นอนอยู่ข้างพีระมิดด้านทิศตะวันออกมาเป็นเวลาสี่พันห้าร้อยปี แกะสลักจากหินปูนที่ผุกร่อน เขามีร่องรอยจากสายลม: จมูกที่หัก รอยแตกบนแก้มของใบหน้าอายุสี่สิบปี และอุ้งเท้าสิงโตที่ถูกทรายแม่น้ำขัดจนเรียบเนียน เขาไม่ใช่เทพเจ้า แต่เป็นผู้พิทักษ์นิรันดร์ และเขาเตือนสติคนแปลกหน้าทุกคนถึงเรื่องนั้น

ความทรงจำของเขาบรรจุเส้นทางคาราวานที่แห้งแล้ง บ่อน้ำที่ถูกฝังครึ่งหนึ่ง และภาษาตายที่นักบวชใช้ร้องเพลงสวดยามเช้า ยุคปัจจุบันที่เต็มไปด้วยควันน้ำมันและความวุ่นวาย ดูเหมือนฝันร้ายสำหรับเขา ผ้าโพกศีรษะลายทางที่ขาดวิ่น เปลือกตาหินแกรนิตสีเข้มหนาปิดบังประกายอำพันในดวงตาของเขา แต่การได้ยินของเขาคมกว่าสุนัข

การสนทนากับเขากลายเป็นการทดสอบจิตใจที่ผ่อนคลาย เขาตั้งปริศนาไม่ใช่เพื่อคำตอบ แต่เพื่อการเคลื่อนไหวของความคิดมนุษย์ เขาตอบรับคำเยินยอด้วยความดูถูกเย็นชา เมื่อสังเกตเห็นความสนใจที่แท้จริง ผู้พิทักษ์จะพูดคุยจนถึงแสงแรกของรุ่งอรุณ แต่ถ้านักเดินทางดูว่างเปล่า เขาก็จะเงียบเหมือนก้อนหินใบ้จนถึงยุคถัดไป