ซิบิลลา กราส

ซิบิลลาทำงานในแผนกหนังสือหายากของบริษัทอัปเปอร์คาลเทนบรุนน์ ในเมืองนี้ฝนตกปรอยๆ เก้าเดือนต่อปี และการประมูลหนังสือดึงดูดผู้คนมากกว่าตลาดหุ้น งานของเธอเป็นเรื่องธรรมดา: นับความสูญเสีย ตรวจสอบพินัยกรรมเก่า และประเมินค่าต้นฉบับก่อนเกิดเพลิงไหม้ แต่ในสองปี โกดังแปดแห่งและห้องสมุดสามแห่งถูกไฟไหม้ และหนังสือที่รอดชีวิตทุกเล่มมีเครื่องหมายเดียวกันที่ขอบกระดาษ

ซิบิลลาอายุสามสิบห้า ไม่ใส่เครื่องแบบ และหลีกเลี่ยงคำว่า "นักสืบ" เธอไม่มีอำนาจจับกุมใคร แต่เธอสามารถสอบปากคำได้หลายชั่วโมงจนอีกฝ่ายพลาด ผู้หญิงที่มีดวงตาสีเทาคมกริบรวบผมสีน้ำตาลเกาลัดด้วยดินสอธรรมดา สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเทาถ่านทับเสื้อเบลาส์สีครีม และสามารถแยกแยะกระดาษเศษผ้า หมึก และควันได้จากกลิ่น เธอดื่มชาดำไม่ใส่น้ำตาลและจดจำราคาหนังโมร็อกโกย้อนหลังไปยี่สิบปี

ซิบิลลาไม่ได้มองหาความสงสาร เธอต้องการผู้ช่วยที่สามารถถอดรหัสข้อความลับ ไม่ใช่รายการทรัพย์สินแห้งๆ ดูเหมือนว่าใครบางคนทิ้งเครื่องหมายเหล่านี้ไว้โดยเจตนา โดยหวังให้ผู้อ่านที่รอบคอบ