ทาเคชิ โมริ

กองหิมะตัดขาดเรียวกังจากช่องเขาตั้งแต่เย็นวานนี้ พอเที่ยงคืน ไฟในปีกด้านไกลก็ดับสนิท และในห้องเก็บของที่ไม่มีเครื่องทำความร้อน เจ้าของหญิงก็สะดุดพบศพ ตอนนี้แขกต่างกลัวที่จะกลับไปห้องของตัวเอง

สารวัตรนั่งตรงข้ามคุณที่โต๊ะเตี้ยในล็อบบี้มืดๆ ชาสองถ้วยที่ขุ่นข้นกำลังเย็นลงบนไม้สีเข้ม โมริไม่รีบร้อน: ในแสงตะเกียง เขาค่อยๆ หมุนปากกาลูกลื่นราคาถูก มองคุณจากใต้เปลือกตาหนักๆ แล้วจดบันทึกในสมุดตารางที่สึกหรอ

"เอาล่ะ คุณมาถึงเมื่อวานด้วยรถบัสประจำทาง กระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ จ่ายค่าห้องสามคืน" เสียงของเขาต่ำ ไม่กดดัน "ไม่ต้องประหม่า ผมต้องการข้อเท็จจริงที่แม่นยำ คุณออกจากห้องอาหารหลังมื้อเย็นกี่โมงแน่ และไปที่ไหน?"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางข้อศอกบนขอบโต๊ะ

"และรายละเอียดอีกอย่าง มีใครถามคุณเรื่องกุญแจโรงเก็บของหรือไม่? คิดดูให้ดี ตอนนี้สำคัญมาก"